Περιγραφή
Έτσι ήταν η ζωή μου…_x000D_
Ένας ξέφρενος χορός που τον έσερναν πότε η Χαρά και πότε η Λύπη._x000D_
Η αλήθεια είναι ότι η Λύπη ήταν ζαβολιάρα και έμενε όλο και περισσότερο χρόνο μπροστά, αλλά για μένα μετρούσαν οι στιγμές της Χαράς κι ας ήταν για λίγο._x000D_
Αρκεί που ήταν εκεί και τραγουδούσε με τη γλυκιά της φωνή που με ανέβαζε στα ουράνια! Ναι, για λίγο…_x000D_
Γιατί γρήγορα ερχόταν πάλι η Λύπη για να της υπενθυμίσει ότι ήλθε η σειρά της._x000D_
– Λίγο ακόμα,την παρακαλούσε η Χαρά._x000D_
Άσε με λίγο ακόμα να σύρω το χορό και είναι τόσο χαρούμενος ο ρυθμός!_x000D_
– Όχι, είναι η σειρά μου της έλεγε και πήγαινε στην αρχή._x000D_
Έπαιρνε και ένα μαντήλι για να χορεύει καλύτερα, να στριφογυρίζει και να σκουπίζει με αυτό τα δάκρυα που θα έφθαναν._x000D_
Η Αγωνία έπαιρνε κι αυτή πολλές φορές σειρά στο χορό και χόρευε ξέφρενα, ίδρωνε, πετούσε στα ύψη!_x000D_
Ω, τι καλά που ήξερε να χορεύει! Πρώτη με το μαντίλι να στριφογυρίζει στον αέρα._x000D_
Η Ελπίδα δίπλα της, χόρευε και αυτή αλλά η Αγωνία δεν την άφηνε να έλθει μπροστά!_x000D_
Η Λύπη και Χαρά έβγαιναν τότε από τον χορό, καθόντουσαν παράμερα και κοιτούσαν τις άλλες δυο που χόρευαν. Δεν υπήρχε θέση για αυτές._x000D_
Καλύτερα έτσι. Προτιμούσαν να βλέπουν από μακριά._x000D_
Η ζωή μου. Χαρές και Θρύψαλα γεμάτη, δεν έπαυε να είναι μια ζωή ωραία._x000D_
Τι και αν η πανσέληνος δεν έφεγγε στον δικό μου ουρανό;_x000D_
Το φως του μισοφέγγαρου ήταν αρκετό για να φωτίζει το διάβα μου._x000D_
Εξάλλου αν δεν υπήρχαν οι λύπες πώς θα εκτιμούσαμε τις στιγμές της Ευτυχίας;
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.