Περιγραφή
Η παρούσα συλλογή ποιημάτων του Κωστή Νικολάκη γράφτηκε μεταξύ 2011 και 2013, με προοπτική να κυκλοφορήσει σε αμερικάνικη έκδοση το 2014, υπό την εποπτεία του Ρήγα Καππάτου στη Νέα Υόρκη και σε μετάφραση της Τάιρα Μέισον . Όμως, ο θάνατος πρόλαβε τον ποιητή και το έργο ποτέ δεν εκδόθηκε όπως θα το ήθελε. Οι εκδόσεις μας προέβησαν σε ετούτη την αναμνηστική έκδοση, εις μνήμην του συγγραφέα._x000D_
_x000D_
THE TRAINS_x000D_
_x000D_
Uncle Louis used to say:_x000D_
the variety of time is a magic spell;_x000D_
spring-time is driving people crazy;_x000D_
the train station begins_x000D_
next to the trains._x000D_
There, in the station, you looked at me_x000D_
and you wanted to know who I was._x000D_
The train left_x000D_
and we stayed to take the next one._x000D_
He also believed that the blue color_x000D_
was belonging only to the sky._x000D_
Women avoid it._x000D_
In the morning the sun was shining Spring._x000D_
Your blue dress was waving_x000D_
and you did not learn_x000D_
who I was._x000D_
_x000D_
_x000D_
_x000D_
_x000D_
ΤΑ ΤΡΕΝΑ_x000D_
_x000D_
Ο θείος Λουΐ έλεγε:_x000D_
η ποικιλία του χρόνου μαγεύει,_x000D_
η άνοιξη τρελαίνει,_x000D_
ο σταθμός ξεκινάει_x000D_
δίπλα από τα τρένα._x000D_
Στο σταθμό με κοίταζες_x000D_
και ήθελες να μάθεις ποιος είμαι._x000D_
Το τρένο έφυγε,_x000D_
μείναμε για το επόμενο._x000D_
Πίστευε μάλιστα ότι το γαλάζιο_x000D_
χρώμα είναι το μόνο του ουρανού._x000D_
Οι γυναίκες το αποφεύγουν._x000D_
Πρωί ο ήλιος έλαμπε άνοιξη._x000D_
Το γαλάζιο σου φόρεμα ανέμιζε_x000D_
και εσύ δεν έμαθες_x000D_
ποτέ ποιος είμαι._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.