Περιγραφή
Η ΚΡΑΥΓΗ_x000D_
_x000D_
Ποτάμια είναι τα δάκρυα που έχεις κλάψει για τα λάθη σου,_x000D_
αλλά τον πόνο δεν κινούν._x000D_
Μικρές στιγμές σιχαίνεσαι αυτό που είσαι_x000D_
κι απεγνωσμένα αναζητάς αυτό που θα ‘θελες να είσαι._x000D_
Βυθίζεσαι στην απελπισία σου._x000D_
Μάχεσαι, γαντζώνεσαι με τα νύχια στο πάτωμα,_x000D_
σκίζεις τις σάρκες σου και πολεμάς να κρατηθείς ζωντανός,_x000D_
να μη βουλιάξεις στην άβυσσο της ανυπαρξίας._x000D_
Ματώνεις την ψυχή και το σώμα σου_x000D_
για να σωθείς για μια μόνο μέρα_x000D_
και αύριο, πάλι τα ίδια._x000D_
Και αναλώνεσαι._x000D_
Καίγεσαι μέσα στον χρόνο που περνά._x000D_
Κάθε μέρα λιώνεις όλο και πιο πολύ κι ασπρίζεις._x000D_
Κι όλο σκέφτεσαι τι θα σε σώσει από αυτό το μαρτύριο._x000D_
Και εκεί, πάνω στον πανικό σου, γυρνάς και την κοιτάς._x000D_
Αυτό το αγγελικό πρόσωπο, τα μάτια τα μεγάλα, τα καστανά,_x000D_
τα γεμάτα αγάπη._x000D_
Και τότε σώνεσαι. Λυτρώνεσαι._x000D_
Παίρνεις δύναμη_x000D_
και επιβιώνεις ακόμα μία ημέρα._x000D_
Για εκείνη, λες, μόνο για εκείνη!_x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.