Περιγραφή
Μην αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου_x000D_
για να σε γνωρίσω όταν συναντηθούμε_x000D_
σε κείνη την ηλιόλουστη στάση_x000D_
του αύριο στο σήμερα_x000D_
που μόνος, συνεπιβάτης με τη θύμησή σου,_x000D_
κατεβαίνω._x000D_
Όσες -μα πόσες!- φορές συναντηθήκαμε_x000D_
είχαμε κι άλλη όψη_x000D_
γιατί ξεχνούσαμε πως θα χαθούμε_x000D_
και πιστεύαμε πως_x000D_
μαζί θα ταξιδεύαμε_x000D_
μια ζωή τις ζωές μας._x000D_
Και πάλι τώρα, σημάδια δε βάλαμε·_x000D_
σαν συναντηθούμε, καθώς θα με προσμένεις_x000D_
στην πλατφόρμα των αναμνήσεων_x000D_
κρατώντας ανθοδέσμη νοσταλγίας_x000D_
με υάκινθους αγάπης,_x000D_
να θωρείς τη μορφή μου πιο νέα._x000D_
Το ξέρω_x000D_
θα με γνωρίσεις όπως και να γίνω_x000D_
θα με μυρίσεις, θα με νιώσεις_x000D_
θα με βρεις._x000D_
Θα ‘χω γεράσει_x000D_
και καθώς θα μπαίνω -πιθανώς_x000D_
ή μάλλον σίγουρα λαθραία-_x000D_
στη χώρα των θαυμάτων_x000D_
άυλος εσύ με πυρόξανθα μαλλιά_x000D_
θα προσπαθήσεις εμένα τον γέρο Λαέρτη σου_x000D_
άγγελο να κάνεις._x000D_
Θα παλέψεις να με κρατήσεις_x000D_
να με ανασάνεις._x000D_
Μην αλλάξεις το χρώμα των μαλλιών σου_x000D_
για να μπορώ να σε δω_x000D_
αν τύχει, έτσι τυχαία τάχα,_x000D_
αν εν τω μεταξύ μ’ επισκεφθείς κατά τύχη_x000D_
αν τύχει κι έχετε έξοδο στο απίθανο_x000D_
ή αν κάνεις σκασιαρχείο_x000D_
ή απόδραση στο πιθανό·_x000D_
γιατί αργεί πολύ να προσεγγίσω τη στάση_x000D_
και φοβάμαι πως θα ‘χουν ασπρίσει τα μαλλιά μου_x000D_
και θα παιδευτείς πολύ να με γνωρίσεις. _x000D_
_x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.