Περιγραφή
Κάθε πρωί την ίδια ώρα ο ήλιος και το μικρό αγόρι_x000D_
συναντούσαν τη θάλασσα._x000D_
Έριχναν ο ένας στον άλλον μια ματιά_x000D_
και ξεκινούσαν μεθοδικά τη δουλειά τους._x000D_
Ο ήλιος να υψώνεται_x000D_
τ’ αγόρι να συλλέγει._x000D_
Αδιάκοπα κι οι δυο τους._x000D_
Μέχρι ο ήλιος να μεσουρανήσει_x000D_
μέχρι ο μικρός να γεμίσει τον γυάλινο δίσκο του._x000D_
Με αχιβάδες._x000D_
Αποκλειστικά κίτρινες. _x000D_
Όσο περισσότερες σωρεύονταν_x000D_
-θραύσματα ηλιαχτίδων-_x000D_
τόσο περισσότερα παιδιά τραβούσαν γύρω τους._x000D_
Σιωπηλά θαύμαζαν εκείνα,_x000D_
κι απορούσαν._x000D_
Γιατί τις μαζεύει, πώς τις εντοπίζει,_x000D_
πώς τον λένε, τι τις κάνει,_x000D_
γιατί δεν τους μιλά;_x000D_
Σκυμμένος σταθερά ο συλλέκτης_x000D_
δεν έστρεφε ούτε τα μάτια._x000D_
Μόνο όταν σηκωνόταν πια_x000D_
ένα σπινθηρισμό στον ήλιο αντιγύριζε_x000D_
κι έφευγε αργά με τον γεμάτο δίσκο του_x000D_
στο βάθος μιας αυλής._x000D_
Τα άλλα αγόρια της ακρογιαλιάς,_x000D_
-υπνωτισμένα απ’ την τελετουργία-_x000D_
τον μιμήθηκαν._x000D_
Βρήκαν τον ίδιο δίσκο, γυάλινο βαθύ_x000D_
σε σχήμα ανάποδου καπέλου_x000D_
κι όλο το καλοκαίρι εκείνο μάζευαν_x000D_
κίτρινες αχιβάδες δίπλα του_x000D_
χωρίς ν’ αλλάξουν ούτε βλέμμα._x000D_
Με τα πρώτα σύννεφα_x000D_
τους χάρισε ο συλλέκτης μια αχιβάδα_x000D_
στον καθένα κι αποχώρησε_x000D_
στη θάλασσα._x000D_
Την κράτησαν εκείνα_x000D_
σαν υπόσχεση_x000D_
– στη γλώσσα της υπομονής_x000D_
που μόλις είχαν μάθει.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.