Περιγραφή
Τη λέγαν Μίλλυ_x000D_
Και ζούσε μέσα σε ένα αεροπλάνο_x000D_
Πολλά χρόνια_x000D_
Μισή φλαμίνγκο μισή άνθρωπος_x000D_
Ροζ από την κορφή ως τα νύχια_x000D_
Τραγούδια δεν ήξερε άλλα_x000D_
Εκτός από τον αέρα_x000D_
Πότε από εδώ πότε από εκεί_x000D_
Κανέναν λένε δεν αγάπησε_x000D_
Εκτός από τα σύννεφα_x000D_
Κοιτούσε τον κόσμο από ψηλά_x000D_
Τι έκσταση_x000D_
Να νιώθεις τα χιλιόμετρα_x000D_
Ποτέ της δεν φοβήθηκε_x000D_
Τον ουρανό_x000D_
Κι όλο ήταν πάνω στις σκεπές_x000D_
Τις λίγες μέρες που στον κόσμο κατοικούσε_x000D_
Μικρές σταγόνες ξεχείλιζαν τις τσέπες της_x000D_
Και έσταζαν πάνω στα όνειρά μας_x000D_
Οι φτέρνες της χάιδευαν τα μαλλιά μας_x000D_
Τη λέγαν Μίλλυ_x000D_
και ίσως δεν την είδαμε ποτέ_x000D_
Κι ας περπατούσε πάνω απ’ τα κεφάλια μας. _x000D_
Είμαι μελό_x000D_
Ρομαντική και ηλίθια_x000D_
Κάθομαι εδώ_x000D_
Γιατί δεν έχω τι να κάνω_x000D_
Σέβομαι τη φτώχεια_x000D_
Την αμορφωσιά_x000D_
Και τους λεβέντες_x000D_
Όταν δεν έχω κάτι να πιω_x000D_
Ανοίγω τη βρύση και ξεχνιέμαι_x000D_
Με λένε εύκολη_x000D_
Γιατί το βράδυ φοβάμαι να κοιμάμαι μόνη_x000D_
Και τα πρωινά μού τρώει ο ήλιος τη γλώσσα_x000D_
Ένα καναρίνι απέναντι_x000D_
Είναι μόνο_x000D_
Στο κίτρινο κλουβί του_x000D_
Το ζηλεύω_x000D_
Η κυρία από το κάτω διαμέρισμα δεν θα ‘ρθει ποτέ _x000D_
να με μαλώσει_x000D_
Ακούω πόρτες και τινάζομαι_x000D_
Το τηλέφωνό μου έχει να χτυπήσει δέκα αιώνες_x000D_
Άναψα το καλοριφέρ_x000D_
Έτσι νομίζω πως οι τοίχοι μιλούν τα βράδια_x000D_
Ο υπολογιστής είναι μια μαλακία ανακάλυψη_x000D_
Είναι για να βλέπω πώς ζούνε οι άλλοι και να μαθαίνω_x000D_
Το καλοκαίρι δεν θα πάω διακοπές_x000D_
Και σε όλες τις αργίες θα γλεντάω ουρλιάζοντας_x000D_
Ο χειμώνας είναι για τους νεκρούς_x000D_
η άνοιξη για τους περαστικούς_x000D_
Το Πάσχα εύχομαι να αναστηθώ.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.