Περιγραφή
Με απληστία ο άνθρωπος_x000D_
_x000D_
Καλλιτέχνης ο Πλάστης κι ο Δημιουργός_x000D_
έπλασε φύση κόσμημα, ήλιο, σελήνη, φως._x000D_
Πλάσμα τέλειο ο άνθρωπος θέλησε να γενεί_x000D_
και λευτεριά του έδωσε να ’χει πάνω στη γη._x000D_
_x000D_
Κορμιά, σώμα, θαυμάσια, με χάρη γελαστά,_x000D_
σύντροφο να ’χουν ταίρι τους, να ’ναι αγαπητά,_x000D_
στον κόσμο, γη και θάλασσα να ’ναι αφεντικά_x000D_
κι αιώνια αγάπη να ’χουνε, παντοτινή χαρά._x000D_
_x000D_
Με απληστία ο άνθρωπος θέλει κι άλλα πολλά,_x000D_
έχει ευτυχία, σύντροφο, αγάπη και χαρά._x000D_
Αυτά όλα του φαίνονται πως είναι λιγοστά_x000D_
και στόχο βάζει να βρεθεί σ’ έν’ άλλον κόσμο πια._x000D_
_x000D_
Αρρώστιες και οι πόλεμοι, συμφέροντα πολλά,_x000D_
γκρεμίζουν ό,τι έφτιαξε ο Πλάστης μας σοφά_x000D_
και ζει, κατάντια, μίζερος ο άνθρωπός μας πια,_x000D_
και χάνει τον παράδεισο, τα ζώα, τα φυτά.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.