Περιγραφή
ΑΤΡΟΠΟΣ_x000D_
_x000D_
Τέτοιο μπουρίνι μανιασμένο που σηκώθηκε,_x000D_
μεσονυχτίς,_x000D_
που έδωσε μια_x000D_
κι άνοιξε διάπλατη την πόρτα στο σκοτίδι._x000D_
Σκιάχτηκε το σκυλί_x000D_
κι όρμησε μες στη νύχτα_x000D_
(κι ούτε που ξαναφάνηκε)._x000D_
– Μου ’πεσε κι άνοιξε κι αυτό,_x000D_
μονολογούσε η λεχώνα οργισμένη,_x000D_
στα θηλυκά τα σκέλια του νεογέννητου θωρώντας_x000D_
τη ροδαλή πληγή, τη σχάση_x000D_
κι έδενε κόμπο τ’ άντερο, τον λώρο._x000D_
_x000D_
Θηλιά να πεις, θηλιά_x000D_
_x000D_
Ύστερα, χωρίς να περιμένει νύχτες τρεις, τις άλλες δυο_x000D_
_x000D_
τις μοίρες λέω_x000D_
_x000D_
μονάχη αυτή και μοίρανε και μοίρασε._x000D_
_x000D_
Να ’μαι λοιπόν._x000D_
Μια ακόμα θηλυκιά._x000D_
Ίδια, όπως οι προβατίνες, οι αγελάδες και οι σκύλες._x000D_
Κι ολόιδια, όπως αυτές,_x000D_
δεν επιτρέπεται να τρώω τσάμπα το ψωμί μου._x000D_
Ξανθιά._x000D_
Πάει να πει: τα θέλει ο κώλος μου._x000D_
_x000D_
Κακότροπη κι αυθάδης_x000D_
Γι’ αυτό._x000D_
_x000D_
Γι’ αυτό από νωρίς_x000D_
τη γλώσσα μου_x000D_
την πέταξαν_x000D_
στη γάτα
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.