Περιγραφή
Ο προβληματισμός σχετικά με την παραδοσιακή διδασκαλία των Αρχαίων Ελληνικών αφορμάται σε μεγάλο βαθμό από την αρνητική στάση των παιδιών στην τάξη. Η φορμαλιστική διδασκαλία και η εμμονή στην εξαντλητική πραγμάτευση της γραμματικής και του συντακτικού δυσχεραίνει τη σύνδεση με τη νεοελληνική πραγματικότητα. Η ανάγκη αναπροσανατολισμού με επίκεντρο της εκπαιδευτικής διεργασίας τους μαθητές παρουσιάζεται επιτακτική. Τι συμβαίνει στην περίπτωση αυτή με τη διδασκαλία των γραμματικο-συντακτικών φαινομένων; Ποιες είναι οι αρχές και οι στόχοι της κειμενοκεντρικής προσέγγισης που προβλέπεται για το μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών; Μέσα από ποια στάδια μπορεί να υλοποιηθεί η “επεξεργασία και η παραγωγή ποικίλων τύπων κειμένου”, να καλλιεργηθεί η κριτική αντιμετώπιση και η δημιουργικότητα των παιδιών; Με ποιον τρόπο μπορεί το κείμενο να αποτελέσει αρμό που συνδέει τη γλώσσα που χρησιμοποιείται με το γραμματειακό είδος στο οποίο εντάσσεται και τα πολιτισμικά συμφραζόμενα από τα οποία αποκτά οντότητα; Ποια προσέγγιση ενδείκνυται για έναν πολιτισμό που διαδόθηκε προφορικά, αλλά επιβίωσε μέχρι τις μέρες μας μέσω της γραφής; Ποια μπορεί να είναι η επιδιωκόμενη “εγγραμματοσύνη” σε σχέση με τα Αρχαία Ελληνικά; Ένα σύγχρονο πρίσμα θεώρησης των παραδοσιακών μεθόδων και μία νέα, διδακτική πρόταση μπορούν να αποτελέσουν το έρεισμα για γόνιμο διάλογο… (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.