Περιγραφή
Ένας Ιταλός στην Ελλάδα_x000D_
_x000D_
κάποιος έγραψε μία ερώτηση_x000D_
στον τοίχο_x000D_
πάνω απ’ το τραπέζι όπου κάθεσαι_x000D_
_x000D_
ποιο είναι το πιο άσχημο μέρος του κορμιού σου;_x000D_
κι ένας χωρατατζής συμπλήρωσε_x000D_
για χάρη του ανόητου γέλιου αυτών που θ’ ακολουθούσαν_x000D_
_x000D_
το μυαλό σου_x000D_
_x000D_
τ’ όνομα της ταβέρνας είναι νοσταλγικό_x000D_
λέγεται_x000D_
όπως παλιά_x000D_
_x000D_
κι εγώ εξακολουθώ να γελώ_x000D_
όταν το βλέμμα μου_x000D_
συναντά το δικό σου_x000D_
και κατεβαίνει προς τη γραμμή των ώμων_x000D_
με μια κίνηση_x000D_
που πηγαίνει απ’ το παρελθόν_x000D_
ως τον ηλεκτρισμό που κάνει_x000D_
τα λεπτά να προχωρούν_x000D_
στο ρολόι μου_x000D_
υπενθυμίζοντάς μου πως οι λεπτομέρειες_x000D_
στα σώματα των ανθρώπων που αγάπησα_x000D_
κατά τη διάρκεια της ζωής μου_x000D_
εντυπώνονται πίσω απ’ τα μάτια μου_x000D_
επανεμφανίζονται απροσδόκητα_x000D_
κάθε φορά που τα κλείνω_x000D_
όπως οι λεπτομέρειες των σπιτιών_x000D_
στις πόλεις όπου έζησα_x000D_
και τα ζωηρά χρώματα_x000D_
των προσόψεών τους_x000D_
_x000D_
θυμάμαι πως_x000D_
η εκάβη στις τρωάδες του ευριπίδη_x000D_
αναπολεί τη συνήθεια του έκτορα_x000D_
ν’ ακουμπά το σαγόνι του στην ασπίδα_x000D_
οι λεκέδες απ’ τον ιδρώτα του ίσως_x000D_
και να είχαν αποτυπωθεί_x000D_
στο εσωτερικό της_x000D_
κάπου ανάμεσα στο μέταλλο και το δέρμα_x000D_
_x000D_
εγώ αντιθέτα_x000D_
έμαθα κοντά σου_x000D_
το λιγότερο δραματικό απ’ όλα_x000D_
κι είναι το μόνο που γνωρίζω_x000D_
για το πώς να επιστρέφω_x000D_
στις πόλεις που δεν βρίσκονται πολύ μακριά_x000D_
απ’ τη θάλασσα_x000D_
στις πυκνοκατοικημένες κεντρικές πλατείες_x000D_
όταν τα μακρινά φώτα_x000D_
μπερδεύονται με το αλάτι που λαμπυρίζει_x000D_
στον ωκεανό_x000D_
_x000D_
κι ανακαλύπτω πως κάθε φορά_x000D_
που ανταλλάζουμε μπουφάν_x000D_
σταματώ να πεθαίνω
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.