Περιγραφή
ΒΙΟΛΕΤΑ Ή ΜΕΝΕΞΕΣ_x000D_
_x000D_
Εκείνο το πρωινό ένιωσε κουρασμένη·_x000D_
ένιωσε ανηφορίζοντας στα ρουθούνια_x000D_
την μυρωδιά του θανάτου_x000D_
Με τον ήλιο πάνω_x000D_
στα θαμπωμένα βλέφαρα_x000D_
μέτρησε δαχτυλίδια_x000D_
χρόνια συσσωρευμένα_x000D_
σε ομόκεντρους κύκλους_x000D_
Ένα μπάλωμα ανάμεσα σε δυο άκρες_x000D_
μια βελονιά πάνω στο κενό_x000D_
Πάνω στο ματωμένο λείψανο_x000D_
στάθηκαν λευκές πεταλούδες_x000D_
Λευκά σημαιάκια τα φτερά τους_x000D_
Η μία έμεινε για πάντα εκεί_x000D_
άφησε το αποτύπωμα της στο ξύλο_x000D_
Μια άλλη χόρεψε μπροστά στα χείλη_x000D_
που κόβουν βιολετιά λουλούδια_x000D_
Η άλλη φτεροκόπησε στον άνεμο_x000D_
πάνω από τις πλαγιές του λόφου_x000D_
Η πιο μικρή πέταξε κοντά στα μάτια_x000D_
Κοίταξε πέρα απ’ αυτά_x000D_
με βλέμμα μαθημένο στον ουρανό_x000D_
Έκλεισε τα μάτια·_x000D_
δεν έπρεπε να καταλήξουν ραμφισμένα_x000D_
από κοράκια_x000D_
_x000D_
_x000D_
ΙΒΙΣΚΟΣ ΑΪΤΗ_x000D_
_x000D_
«κι αν δεν κοιμηθείς, ο κάβουρας σε φάει»_x000D_
«Dodo ti pitit manman»,_x000D_
παραδοσιακό νανούρισμα της Αϊτής_x000D_
_x000D_
Μαύροι ιβίσκοι με αριθμό στα πέταλα_x000D_
Που είναι τα παιδιά;_x000D_
Χαμένα σε ποιαν ήπειρο; ποια χώρα;_x000D_
ποιο ορφανοτροφείο; ποιο δρόμο;_x000D_
χωρίς μητέρα, πατέρα, πατρίδα_x000D_
χωρίς ψωμί, χωρίς νερό,_x000D_
χωρίς τη γλώσσα την παλιά,_x000D_
σκλάβοι, Restavék_x000D_
Θέλω τον ιβίσκο τον rose kayenn_x000D_
όχι τα κόκκινα ζαχαρωτά_x000D_
που μου τα δίνουν ξένοι_x000D_
που μου αφαιρούν τη ζεστασιά_x000D_
που με γδύνουν από ό,τι αγνό_x000D_
που με κάνουν δούλο τους ξανά_x000D_
θέλω το νανούρισμα του κάβουρα,_x000D_
να τον βάλεις στο καζάνι,_x000D_
τραγούδησέ μου, γιαγιά, πάλι_x000D_
με τον Χούνγκαν και τη Μάμπο,_x000D_
να ξεκουραστώ
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.