Περιγραφή
Μερικά λόγια…_x000D_
_x000D_
Πανώρια, µε τον λευκό χιτώνα της να ανεµίζει στο φύσηµα του ανέµου, µε το σώµα της στραµµένο στην ανατολή και τα µάτια της σηκωµένα προς τον ουρανό για να αντικρίσει τις πρώτες ακτίδες του ήλιου, η Ιφιγένεια, η ιέρεια του ναού της Αρτέµιδας στους Ταύρους, η κόρη του Αγαµέµνονα, αναφωνεί τον ασύγκριτο µονόλογό της, για να ξεπλύνει τα αίµατα που µολύνουν την ίδια και την γενιά της και να ξορκίσει τα φρικτά της όνειρα, µπροστά στο φώς της καινούριας µέρας._x000D_
_x000D_
α καινά δ’ ήκει νυξ φέρουσα φάσµατα,_x000D_
λέξω προς αυθέρ’, είτι δη τόδ’ εστ’ άκος_x000D_
_x000D_
Ευριπίδης, Ιφιγένεια η εν Ταύροις, στίχοι 43,44_x000D_
_x000D_
Αυτή η σκηνή -που µε γοήτευε πάντα από κορίτσι- µαζί µε το δέος µου για το άπειρο και το τροµαχτικό σύµπαν που µας αγκαλιάζει, µαζί µε την αγάπη µου για ό,τι αναπνέει ή φυτρώνει γύρω µας, και µαζί µε το θαυµασµό µου απέναντι στο µόχθο και την αγωνία του ανθρώπου που πασχίζει από τα βάθη των αιώνων να διατηρήσει και να ανακυκλώσει τη ζωή πάνω στη γη, έγιναν αιτία να γράψω τούτο το ποίηµα._x000D_
_x000D_
Άννα Φιλιώτου
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.