Περιγραφή
Στην τέταρτη κατά σειρά συλλογή μου, Ένα ταγκό στο Σαντιάγο, προσπαθώ να χωρέσω την καθημερινότητα όλων μας μέσα στο δικό μου βλέμμα και να τραβήξω την κουρτίνα της ιδιωτικής ζωής κλέβοντας στιγμές από τον πόνο, τον φόβο, την ελπίδα, την αγωνία των ανθρώπων. Οι ιστορίες που αποτυπώνω ποιητικά είναι άλλοτε αληθινές, άλλοτε επινοημένες κι άλλοτε κάπου ανάμεσα._x000D_
Τα ποιήματα της τέταρτης αυτής συλλογής, συγγενικά με εκείνα των προηγούμενων συλλογών, κλείνουν έναν κύκλο (Υπακοή, εκδ. Άπαρσις, Το τρένο και ο Φώκνερ, εκδ. Κίχλη, Η χαρτοπετσέτα, εκδ. Κίχλη) και προσδοκούν να ανοίξουν έναν καινούργιο._x000D_
Ν. Φ._x000D_
_x000D_
ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ_x000D_
_x000D_
Μύριζε βροχή και ψητό κρέας._x000D_
Η κόκκινη σάλτσα σιγόβραζε_x000D_
σε μια τεράστια κατσαρόλα._x000D_
Καθόταν σε ένα τραπέζι ξύλινο,_x000D_
πελεκημένο από τα χρόνια και τις αναμνήσεις,_x000D_
παίζοντας με ένα κομπολόι_x000D_
που οι χάντρες του είχαν φαγωθεί απ’ τα χτυπήματα._x000D_
Η γυναίκα του πρόβαλε στην πόρτα._x000D_
Με μια πράσινη πλαστική ποδιά γεμάτη λεκέδες._x000D_
Άναψε τσιγάρο και του το ’δωσε αμίλητη._x000D_
Μια κοκκινωπή γάτα τρίφτηκε στις μπεζ κάλτσες της_x000D_
και κουλουριάστηκε κάτω από το τραπέζι._x000D_
Έκανε δυο τζούρες και της το ’δωσε πίσω._x000D_
Κάπνιζε στηριγμένη στο κούφωμα της πόρτας._x000D_
Έτριψε τα γόνατά του και σηκώθηκε με αργές κινήσεις._x000D_
«Θα βρέξει λες;»_x000D_
«Πονάνε τα κόκαλά σου;»_x000D_
«Ολόκληρος πονάω!»_x000D_
_x000D_
«Θα βρέξει. Δεν φτιάχνω ντολμάδες»._x000D_
Πέταξε το τσιγάρο στην άκρη του πεζοδρομίου._x000D_
Μια αστραπή φώτισε με το απόκοσμο λευκό του κεραυνού_x000D_
τα πρόσωπά τους._x000D_
Σήμερα δεν θα είχε κόσμο το μαγέρικο._x000D_
Αύριο πάλι.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.