Περιγραφή
Από την εποχή του Ιπποκράτη ως τη δεκαετία του 1920, οι γιατροί ανακούφιζαν τα συμπτώματα των υστερικών γυναικών μαλάζοντας με το χέρι τα γεννητικά τους όργανα μέχρι να φθάσουν σε οργασμό και ο δονητής, αρχικά, εμφανίστηκε ως ένα ηλεκτρομαγνητικό ιατρικό όργανο που ανταποκρινόταν άμεσα σ’ αυτού του είδους τη θεραπευτική αγωγή. Η Rachel Maines παρουσιάζει μια αμερόληπτη ανάλυση, συχνά χρωματισμένη με απίθανο χιούμορ, των αιτιών που κατέστησαν αυτές τις θεραπείες κοινωνικά και ηθικά επιτρεπτές. Ερευνά την υστερία στη δυτική ιατρική και εξετάζει το χαρακτηρισμό της γυναικείας σεξουαλικότητας ως ασθένειας που απαιτεί θεραπεία. Ο ανδροκεντρικός ορισμός της ικανοποιητικής και υγιούς συνουσίας διαμόρφωσε όχι μόνο την εξέλιξη των εννοιών της γυναικείας σεξουαλικής παθολογίας, αλλά και τα όργανα που σχεδιάστηκαν για να τις αντιμετωπίσουν. Έτσι, ο δονητής, που εφευρέθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880, υιοθετήθηκε με ενθουσιασμό στις αρχές του 20ού αιώνα ως γρήγορη και αποτελεσματική θεραπεία για την υστερία. Μάλιστα κάποιοι επιχειρηματίες άνοιξαν και δονητικά “θεραπευτήρια”. Οι γυναίκες εκπροσωπούσαν μια μεγάλη και κερδοφόρα πελατεία, εφόσον ούτε ανάρρωναν, ούτε πέθαιναν, αλλά εξακολουθούσαν να απαιτούν τακτική ιατρική “θεραπεία”. Η Maines σκιαγραφεί την πορεία του δονητή από το ντεμπούτο του σαν εγκεκριμένου θεραπευτικού οργάνου ως την απώλεια της αξιοπιστίας του και την εξαφάνισή του από τα ιατρεία μέχρι την επανεμφάνισή του, στη δεκαετία του 1960, ως σεξουαλικού βοηθήματος, συνθέτοντας μια πρωτότυπη ιστορία που καταφέρνει να συνδυάσει σε απίστευτο βαθμό επιστημονική ακρίβεια και χιούμορ. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.