Περιγραφή
Ίχνη, λιμάνια, τάφοι_x000D_
_x000D_
_x000D_
Εσύ πέθανες κι εγώ μετανιωμένος εραστής_x000D_
_x000D_
ψάχνω να βρω τα ίχνη σου, δεν είναι όμως εύκολο,_x000D_
_x000D_
γιατί δεν άφησα τίποτα μια και δεν είμαι_x000D_
_x000D_
χαράκτης επιτυμβίων ούτε ζωγράφος κοριτσιών_x000D_
_x000D_
σε αττικές ληκύθους και δεν έχω το μαγικό το δίχτυ_x000D_
_x000D_
για να πιάσω αγνές ψυχές_x000D_
_x000D_
που έρχονται στα όνειρά μου._x000D_
_x000D_
Μονάχα ο μαγνήτης της μνήμης μπορεί ν’ αγγίξει_x000D_
_x000D_
τη λίγη χρυσόσκονη που μένει ακόμα_x000D_
_x000D_
από το πέρασμά σου._x000D_
_x000D_
Έστω κι έτσι είσαι αθάνατη κι ευτυχισμένη_x000D_
_x000D_
παρέα με τα πουλιά και τα λουλούδια,_x000D_
_x000D_
με τ’ αηδόνια που γλυκοκλαίνε τη νύχτα._x000D_
_x000D_
Δυστυχισμένοι εμείς που αργοπεθαίνουμε_x000D_
_x000D_
σαν του νερού την άχνη που γίνεται σύννεφο,_x000D_
_x000D_
ψάχνοντας μάταια γι’ απάνεμο λιμάνι του έρωτα,_x000D_
_x000D_
αφήνοντας ανάξια, ανεπαίσθητα ίχνη που κανένας_x000D_
_x000D_
δεν θα τ’ αναζητεί να τα κάνει τραγούδι._x000D_
_x000D_
Άγνωστα, αδέσποτα σκυλιά_x000D_
_x000D_
να τριγυρνούν στους δρόμους.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.