Περιγραφή
Μὲ μπαχτίνειους ὅρους, Manxman καὶ Μαξιώτης ἐπιλέγουν ἀντίθετη ἀφηγηματικὴ στρατηγική: πολυφωνικὴ ὁ μέν, μονοφωνικὴ κυρίως ὁ δέ, καὶ μάλιστα λόγια, ἀλλὰ μὲ συχνὲς παραχωρήσεις στὴ δημώδη._x000D_
Μονοφωνικὲς κυρίως εἶναι καὶ οἱ ἄλλες λογοτεχνικὲς μεταφράσεις τοῦ Παπαδιαμάντη, ὁ ὁποῖος ὡστόσο τὴν ἴδια ἐποχὴ συγγράφει πολυφωνικὰ διηγήματα. Σὲ αὐτά, ὁ μὲν ἀφηγητὴς υἱοθετεῖ τὴ λόγια ποικιλία σὲ συνδυάσμὸ μὲ συχνὰ καὶ κοινωνιογλωσσικῶς λειτουργικὰ περάσματα στὴ δημώδη, τὰ δὲ πρόσωπα τῆς διήγησης τὴ λαλιά ποὺ ταιριάζει στὴν πολιτιστική τους ταυτότητα._x000D_
Οἱ ἐν λόγῳ μεταπηδήσεις στὴ δημώδη ποὺ ἐνίοτε πραγματοποιεῖ ὁ μεταφραστὴς Παπαδιαμάντης ἔναντι τοῦ διηγηματογράφου παραμένουν μὲν κοινωνιογλωσσικὰ ἀπρόβλεπτες ἀλλὰ προοιωνίζονται πολιτιστικὲς ἀνακατατάξεις πολὺ εὐρύτερες ἀπὸ τὸν γλωσσικὸ διχασμὸ τῆς ἑποχῆς του._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.