ΜΗΡΟΥ ἸΛΙΑΣ ἜΤΥΜΗ ἙΛΛΗΝΙΚῊ ἘΠΙΔΟΣΙΣ ΚΑΤᾺ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΙΝ ὉΜΗΡΙΚῆΣ ΔΙΑΛΕΚΤΟΥ, ΜΕΘἙΡΜΗΝΕΥΤΙΚῶΝ ΣΧΟΛΙΩΝ ΚΑῚ ἈΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

Περιγραφή

Το όνομα «Όμηρος» ταυτίζεται με το όνομα «Οδυσσεύς Λαερτιάδης» είναι δηλαδή κωδικοποιημένον ψευδώνυμον εκ των 72 γραμματικών του Ονομακρίτου [τρεις οι γραμματικοί ανά ραψωδίαν, ήτοι: 3×24=72]. Ούτοι διέσωσαν τα ομηρικά έπεα (Ιλιάς-Οδύσσεια), μεταγράψαντες από τον πεζόν λόγον εις το δακτυλικόν εξάμετρον τούτο το μέγα έργον εγένετο επί εποχής του Τυράννου Αθηναίων Πεισιστράτου (538 – 527 π.Χ.).
Ο Όμηρος [Λαερτιάδης Οδυσσεύς] συνέλεξε τας μαρτυρίας και τους λόγους των μαχητών ίνα παρουσιάση ατρεκέως εις το μέγα έπος «Ιλιάς» την φρίκην του πρώτου καταγεγραμμένου ελληνικού εμφυλίου πολέμου (ΙΛ. Σ 242) «φυλόπιδος κρατερής και ομοιΐου πολέμοιο» ήτοι [γενοκτονίας κρατερής και εμφυλίου πολέμου]· και εις (οδ. σ 265) «έκριναν μέγα νείκος ομοιΐου πολέμοιο» [διέκριναν μεγάλην σύγκρουσιν εμφυλίου πολέμου].
Ο.: ΟΔΥΣΣΕΥΣ – Μ.: ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ – Η.: ΗΔΕ – Ρ.: ΡΗΣΕΙΣ – Ο.: ΟΜΑΡΤΗΣΑΝΤΩΝ – Σ.: ΣΥΝΕΛΕΞΕΝ
Ο Οδυσσεύς συνέλεξε μαρτυρίας και λόγους των συνεκστρατευσάντων.
Ο Όμηρος δεν ήτο τυφλός· εντός των επέων (Ιλιάς-Οδύσσεια) τα οπτικά ερεθίσματα, περιγραφαί και παρομοιώσεις, δεικνύουν άνδρα ορώντα και οξυδερκή· τον «ετύφλωσαν» οι επιίστορες ίνα έχη έτυμον: «ό μη ορών».
Περί ταυτοπροσωπίας Οδυσσεύς = Όμηρος υπάρχει η απόδειξις εις την Οδύσσειαν. Αφηγείται ο Όμηρος, εις πρόσωπον α’ ενικόν, πώς ο επαίτης μεταμφιεσμένος Οδυσσεύς (ξείνος) «εστήκειν φαείνων» εν μέσω των μνηστήρων με τους λαμπτήρας ανά χείρας φωτίζων (οδ. σ 344-5) « αυτάρ ο παρ λαμπτήρσι φαεινών αιθομένοισιν εστήκειν ες πάντας ορώμενος·»
Εις απόδοσιν: [έπειτα ο (ξείνος, επαίτης Οδυσσεύς) παρά των καιομενων λαμπτήρων εστήκειν φωτίζων εις πάντας ορώμενος·]. Δηλαδή μας λέγει ο ίδιος, ο αφηγητής Όμηρος, ότι εγώ ο Οδυσσεύς, είχον σταθή φωτίζων. Το α’ ένικόν πρόσωπον υπερσυντελίκου του ρήματος ίστημι μέσης φωνής είνε εστήκειν, ο Όμηρος ώφελε να γράψη εις γ’ ενικόν εστήκει άνευ [ν].
Ο Τρωικός πόλεμος εγένετο τφ 3.087-3.078 π.Χ., τούτον απεδείχθη υπό του ταξιάρχου Γ. Υ. Σ. αειμνήστου φίλου, Κωνσταντίνου Κουτρουβέλη, εις το Α’ Διεθνές Συνέδρ