Περιγραφή
Ο Χρόνος, που κάποτε ήτανε μαζεμένος σαν κουβαράκι στα ιλιγγιώδη ποσόστα της αφάνταστης μικρο-ΰλης, ξεχύνεται σαν ποτάμι, και σαν βέλος που ξεπετάγεται από βίαιο ύψος περιφρονώντας τα ερέβη του θανάτου._x000D_
Η φύση, ακολουθώντας τους νόμους της, από την γέννηση ως τον θάνατο, φτάνει σε ένα τέλος: σε μια μαύρη οπή και από εκεί θεάται τον υπερσυμμετρικό εαυτό της μετουσιωμένο σε φως. Με τον ίδιο τρόπο στεφανώνεται η πνευματική πορεία του ανθρώπου ο οποίος διακατέχεται από το άγχος να υπερβεί τα υλικά δεσμά του. Οδηγεί τα βήματά του πέρα από την φυσική του κατάσταση και θα το ονομάσουμε φιλοσοφικό άγχος.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.