ΟΞΥΓΟΝΟ ΔΥΟ

Περιγραφή

Στον δρόμο της φυγής η Ευρυδίκη και η (ανώνυμη) γυναίκα του Λωτ στρέφουν για μια στιγμή το πρόσωπό τους προς τα πίσω και πληρώνουν αυτή την πράξη με την ζωή τους. Ομοίως η «φεύγουσα Κόρη» (Περσεφόνη), σύμφωνα με τον μύθο, καθώς οδηγείται από τον Πλούτωνα στον Άδη γυρνά να κοιτάξει πίσω της._x000D_
Τι αξία έχει η Μνήμη στο μεταίχμιο δύο κόσμων –του παλιού που γκρεμίζεται κι ενός νέου που δεν έχει ακόμα γεννηθεί– όπου όλα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα με οδηγό την τεχνητή νοημοσύνη, όπου η ευαισθησία θεωρείται τεχνική δυσλειτουργία κι η νοσταλγία τροχοπέδη, όπου η θέση του μετανάστη, του πρόσφυγα, της γυναίκας παραμένουν υποδεέστερες, όταν η αμφισβήτηση της προόδου με οποιοδήποτε κόστος και της εξουσίας με οποιονδήποτε τρόπο όχι μόνο δεν ενθαρρύνεται αλλά τιμωρείται. _x000D_
Πάντα κάποιοι μένουν πίσω επειδή δε μπόρεσαν ή δεν πρόλαβαν να φύγουν. _x000D_
Κάποιοι άλλοι επειδή (ή παρόλο που) συνειδητά αντιστέκονται. _x000D_
Και για τους μεν και για τους δε ο μόνος δρόμος είναι μπροστά. _x000D_
Ο προορισμός άγνωστος._x000D_
Και το τίμημα μεγάλο. _x000D_
_x000D_
Στο τέταρτο ποιητικό βιβλίο της η Ελένη Γαλάνη εξερευνά τη Μνήμη ως προσωπική μοίρα αλλά και ως ηθική προσταγή στην συνθήκη του σήμερα όπου βολεύει καλύτερα να ξεχνάμε. _x000D_
_x000D_
“[…] ΥΓ. Υπάρχει αλήθεια μια εκδοχή που δε σκέφτηκε κανείς_x000D_
μπορεί ο Ορφέας να μην υπήρξε μπορεί_x000D_
να τον δημιούργησε η αγάπη της για κείνον για να ’χει να περιμένει_x000D_
κάποιον στο θάνατο για να πιστέψει πως_x000D_
θα ζήσει ή ίσως_x000D_
για να το πάρει πια απόφαση _x000D_
πως στους ζωντανούς δε πρόκειται ξανά να ‘ρθεί_x000D_
_x000D_
ή μπορεί εκείνη –η Ευρυδίκη– να μην ήταν αληθινή_x000D_
μπορεί ο Ορφέας να την αγάπησε όπως αγαπάμε _x000D_
έναν ίσκιο μπορεί_x000D_
να βόλευε να πιστεύει πως μπορεί κάποιος μέσα από κάποιον άλλο, αν αγαπήσει,_x000D_
να σωθεί –ή αν αγαπηθεί– μπορεί την Κόρη να την επινόησε_x000D_
όπως οι απεγνωσμένοι _x000D_
κι οι παράφρονες επικαλούνται από ανάγκη_x000D_
απόγνωση και στοργή_x000D_
από απελπισία και τρέλα καθαρή_x000D_
μες στο απόλυτο σκοτάδι μαύρο ανέσπερο_x000D_
φως αβύσσου_x000D_
φως_x000D_
– τον έρωτα”