Περιγραφή
Με αυτή την πρώτη της ποιητική συλλογή η Ανδρεοπούλη έρχεται σαν την πρωινή δροσιά όπως λέει ο τίτλος της στην κρητική διάλεκτο της γιαγιάς της -σαν την πρωινή ψύχρα σωστότερα που αλλού τη λέγανε “απογειάδα”- να μας ξυπνήσει συναισθήματα και συγκινήσεις. Πάνω στο “είναι” και στο “επέκεινα”._x000D_
Με γλώσσα λιτή και λέξεις διαλεγμένες μία-μία, σαν τις πέτρες του καλού χτίστη, οικοδομεί τον κόσμο της που είναι και οδικός μας._x000D_
Μπολιασμένη παιδιόθεν από την ομορφιά του τοπίου και την απεραντοσύνη της θάλασσας:_x000D_
“Θυμάρια κέδροι/ αλμυρίκια/ κι ένα χωριό/ στις πλάτες μου/ μικρό θαλασσοπούλι/ το σάλι της γιαγιάς/ στο πρωινό απόι/ κι η θάλασσά μου/ φιλόξενο αμνιακό υγρό/ παντέρμες ρίζες/ γερά κρατείτε” _x000D_
τόσο γερά που την οπλίζουν με αυτή την ιδιαίτερη και διεισδυτική ματιά πάνω στα προαιώνια ζητήματα της ύπαρξης. _x000D_
Ζωή, αγάπη, θάνατος, διλήμματα, ματαιωμένα όνειρα και απορίες. _x000D_
“Μόνο όταν πιείς/ νιώθεις/ πόσο διψούσες/ μόνο όταν αγαπήσεις/ νιώθεις/ πόσο κοντά στο θάνατο/ περνά η καρδιά/ όταν κοιμάται» Και όλα δοσμένα τρυφερά και απλά χωρίς αφορισμούς με το «κυρίως θέμα” να υφέρπει. _x000D_
Ακόμη και στις αναπότρεπτες και τελεσίδικες επιλογές:_x000D_
“Μια χαρακιά/ στο πρόσωπο μεσήλικης/ γυναίκας/ λέει πως κόπηκε στα δυο/ σε κάποιο σταυροδρόμι/ όπου/ χωρίς επιλογή/ διάλεξε τη ζωή της”._x000D_
Ακόμη και στις ομολογίες:_x000D_
“Εγώ είμαι/ που θορυβώ/ και τη σιωπή κόβω στα δυο/ μην γίνει ένα/ εγώ είμαι/ που δεν τολμώ/ την σιωπή ν’ αφουγκραστώ/ μη χάσω εμένα”.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.