Περιγραφή
Στο σύνορο του χειμώνα με την άνοιξη, ένας τύπος επισκέπτεται το σύνορο της πόλης με το άγνωστο. _x000D_
_x000D_
Μια πόλη ολόφωτη απ’ τη μία πλευρά και μια σκοτεινή θάλασσα από την άλλη._x000D_
_x000D_
Γυρίζει τη πλάτη του στην πόλη._x000D_
_x000D_
Καρφώνει την αγαπημένη του ανάμνηση στον ουρανό προκειμένου να φωτίσει, λίγο, το σκοτάδι του παρόντος. Στο κάρφωμα αυτό, ερήμην του, τραυμάτισε ελαφρώς τον χρόνο. Μια μικρή χαραμάδα για το παρελθόν μόλις είχε ανοίξει._x000D_
_x000D_
Δεν το σκέφτηκε καθόλου._x000D_
_x000D_
Πέρασε μέσα απ’ την ανοιχτή πληγή και έτρεξε ανάποδα στον χρόνο._x000D_
_x000D_
Σταμάτησε σε έναν Ιούλη._x000D_
_x000D_
Όλα ίδια._x000D_
_x000D_
Λίγο πριν επουλώσει ο χρόνος την πληγή του, εκείνος ξαναπέρασε στο παρόν._x000D_
_x000D_
Ίσα που πρόλαβε._x000D_
_x000D_
Εκείνος ο Φλεβάρης τελείωσε με το άρωμα κάποιου παλιού Ιούλη.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.