Περιγραφή
ΤΑ ΑΝΕΙΠΩΤΑ_x000D_
_x000D_
Με ρώτησες_x000D_
ένα βροχερό δειλινό:_x000D_
«Τι είναι ποίηση;»_x000D_
Δείλιασα,_x000D_
δεν ήταν ακόμα η στιγμή να σου παραδεχτώ_x000D_
πως η πραγματική ποίηση_x000D_
στον ωκεανό των ματιών σου κρύβεται,_x000D_
στις στιγμές μας_x000D_
αναφέρεται_x000D_
και μελοποιείται_x000D_
από τη χροιά της φωνής σου._x000D_
«Η ζωή δημιουργεί την ποίηση_x000D_
και η ποίηση θέληση για ζωή»:_x000D_
πράγματι το πιστεύω,_x000D_
μα δεν ήταν το πρώτο που σκέφτηκα._x000D_
Με ρώτησες ένα δειλινό,_x000D_
με θέα τα θολά κύματα του Ιονίου_x000D_
να παφλάζουν στα πόδια μας_x000D_
και την Πανσέληνο_x000D_
να φωτίζει το χαμόγελό σου _x000D_
κι η απάντηση κρύβεται στα μάτια μου,_x000D_
που το πρώτο πράγμα που έκαναν,_x000D_
ως απάντηση,_x000D_
ήταν_x000D_
στα ροδαλά σου χείλη να καρφωθούν… _x000D_
_x000D_
Δεν μπόρεσα να σ’τα πω όταν έπρεπε,_x000D_
αυτά συμβαίνουν στους δειλούς, σε αυτούς που ρίσκα_x000D_
φοβούνται_x000D_
στη ζωή να πάρουν_x000D_
και τώρα δεν μετράει ό,τι και να πω, μα, μάτια μου,_x000D_
ποίηση είσαι εσύ.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.