ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ

Περιγραφή

100 μικρά διηγήματα_x000D_
_x000D_
– Παππού, δε μου αρέσουν τα σκίτσα σου, τα παραμύθια σου μου αρέσουν, να γράψεις κι άλλα._x000D_
– Δεν μπορώ, Αγγελικούλα μου, να γράψω άλλα παραμύθια. Έγραψα εξήντα και δε μου βγαίνουν άλλα. _x000D_
_x000D_
Τότε η μαμά της Αγγελικούλας, που άκουγε το διάλογο, είπε:_x000D_
_x000D_
– Να γράψεις, μπαμπά, μικρές ιστορίες πάνω στα σκίτσα σου._x000D_
– Ωραία ιδέα έδωσε η μαμά. Ε, παππού; είπε ο Γιαννάκης που, ενώ έδειχνε ότι ήταν αφοσιωμένος στο πλέι στέισον, δεν του διέφυγαν τα διαμειφθέντα._x000D_
_x000D_
Σαν ιδέα είναι καλή, στην πράξη κολλάει. Θα προσπαθήσω όμως, είπε ο παππούς κι από την άλλη μέρα άρχισε. _x000D_
_x000D_
Απ’ αυτό το σπινθήρισμα ξεκίνησε να γράφεται το βιβλίο “Της στιγμής”. Περιλαμβάνει εκατό μικρά αυτοτελή διηγήματα παρμένα από ανθρώπινες καθημερινές στιγμές, ξεσκονίσματα εικόνων κι ακουσμάτων των τελευταίων εξήντα πέντε χρόνων._x000D_
_x000D_
Το καθένα κάθεται στο δικό του χώρο χωρίς να πατάει πάνω σε άλλο και όπως με τα προηγούμενα βιβλία του ο συγγραφέας δε συνηθίζει να πασπαλίζει φράσεις με ξένο πνευματικό ιδρώτα, έτσι και στο κατά πάσα πιθανότητα τελευταίο του βιβλίο κρατάει αυστηρά τις αρχές του._x000D_
_x000D_
_x000D_
“Η Μάρθα σήκωσε το πόδι της, το έβαλε πάνω σε κορυφή σκουπιδοτενεκέ, που είχε τοποθετήσει ο δήμος της περιοχής σε πεζοδρόμιο της λεωφόρου που βρισκόταν πενήντα μέτρα πριν από φανάρια διασταύρωσης, κι έκανε πως έστρωνε τη φούστα της, μέχρι που αποκαλύφθηκαν τα πλούσια κάλλη της. Ένας οδηγός που πήγαινε πατημένος από τη λεωφόρο χάζεψε να κοιτάει το θέαμα, δεν πρόσεξε το φανάρι που άναψε κόκκινο και πήγε κι έπεσε με φόρα επάνω σε ταξί που από τη διασταύρωση είχε ξεκινήσει κανονικά._x000D_
_x000D_
Γέλασε με ικανοποίηση η Μάρθα, κατέβασε το ποδάρι της από το τενεκεδάκι και πήρε τον κάθετο δρόμο για το πόστο της. Αυτό ήταν τελευταία το χόμπι της Μάρθας”._x000D_
_x000D_
Απόσπασμα από το διήγημα “Το χόμπι”