Περιγραφή
«Όσ’ ο καιρός ζυγώνει προς το τέλος_x000D_
δυσδιάκριτα είναι αυτά που άξιζαν_x000D_
κι αυτά στο τέλος δεν χωρούν._x000D_
Το μόνο αθάνατο –της γνώσης σθένος–_x000D_
πάνω στις πίκρες στίχους ανθίζει_x000D_
εκεί που ο νους φτερανεμίζει_x000D_
και παρηγόριας λόγοι δεν θαρρούν».
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.