Περιγραφή
Προσευχή _x000D_
Δες τούτα τα κοράκια: κατέφθασαν ή αποχωρούν; _x000D_
Τι απέγινε τούτο το Ανθιβόλιο ψυχής – τούτη η _x000D_
ψυχή μου κομμάτια, όμοια επιμερισμένα; _x000D_
Τούτη η εικόνα των λέξεων – της λέξης μου η εικόνα; _x000D_
Τι είναι εδώ τόσο φωτεινό; _x000D_
Το απαύγασμα ή η Αυγή; _x000D_
Και ποιο είναι το Τέλος ή η Αρχή; _x000D_
Αφήστε με να κλάψω, να γεμίσω τη Γης δάκρυα, να _x000D_
με συγχωρέσουν οι λέξεις μου που ορθώθηκα. _x000D_
Να μην με δει η εικόνα μου που στέκω σαν τον Υιό _x000D_
ή τρέμω σαν τον Πατέρα. _x000D_
Και, αλήθεια, ο πατέρας μου τι απέγινε; _x000D_
Μήπως ήμουν εγώ, από πάντοτε; _x000D_
Μήπως κανείς; _x000D_
Έρχεσαι ή φεύγεις; _x000D_
Ακινητείς για την ώρα… _x000D_
Μα, από τι εξαρτάται η κίνησή σου; _x000D_
«Απ’ το ρόλο», λες… Θέλεις να είσαι ο Πατέρας. _x000D_
Άκουσέ με, αδερφέ μου, τούτη η δουλειά δεν είναι _x000D_
δική σου. _x000D_
Κι, ύστερα, ο πόνος μας θα φέρει γύρω τον γέλωτα. _x000D_
Έχουμε μια μάνα να μας αγαπά, με το φως το πρώτο. _x000D_
Μα στο νύχτωμα μας αφηγείται ένας Ξένος. _x000D_
Ησύχασε. Θα φτιάξουμε έναν πατέρα-σκιάχτρο. _x000D_
Και τότε μόνο καλοδεχούμενα σπουργίτια θα μας _x000D_
αναλογούν. _x000D_
Μόνο το Καλοδεχούμενο θα μας προϋπαντήσει. _x000D_
Και η νύχτα θα κλείσει, επιτέλους, τα μάτια…
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.