Περιγραφή
Θα φτάσει η μέρα, που τα δυο σου χέρια θα βαραίνουν πιο_x000D_
πολύ από λέξεις ειπωμένες στις σελίδες κάποιου βιβλίου._x000D_
Κι αν ήρθε αυτή η μέρα:_x000D_
“τότε να ξέρεις θα σημαίνει ότι πέθανα”_x000D_
_x000D_
Ίσως, λοιπόν, αναρωτηθείς την επακριβή προέλευση και κατα-_x000D_
γωγή του έργου. Για το εν λόγω, μάθε, πως γεννήθηκε για την_x000D_
ποίηση και την ζωή και τον έρωτα. Μητέρα του η απουσία, το_x000D_
κυοφορούσε αιωνίως ξερνώντας τα πιο απόκρυφα, τα πιο ανο-_x000D_
μολόγητα φωνήεντα και οδοντικά σύμφωνα. Κι απ’ τα σπλάχνα_x000D_
της, το τράβηξες εσύ, κι εμείς και κάποιος τυχαίος, αμφισβητώ-_x000D_
ντας την υπόσταση της δημιουργίας._x000D_
_x000D_
Διότι, κύριοι, δική μας κόρη είναι η ποίηση, ταπεινή και οδυνηρή,_x000D_
όσο η ωδίνη εκείνου του τοκετού. Όσο η ωδίνη των λέξεων, που_x000D_
δεν βαστιούνται πια από τρύπια χέρια και αξιοπρέπειες._x000D_
_x000D_
Θα την επανακαταλάβουμε από πάσαν μάνα απουσία,_x000D_
μη φοβάστε._x000D_
_x000D_
Και θα ΄ναι η μέρα που θα πω με μιαν ανάσα,_x000D_
ακόμη κι αν αυτή κοπεί:_x000D_
“[…] θέλω να ξεριζώσω όλο το δέρμα που έχεις αγγίξει,_x000D_
να στύψω τα πνευμόνια μου μπας και ανασάνουν_x000D_
μόνο για μένα”_x000D_
“Έτσι, για να μην νομίζεις ότι πέθανα.”
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.