Περιγραφή
ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ_x000D_
_x000D_
Τίποτε δεν είναι πραγματικά καινούργιο._x000D_
Μήπως από παλιά δεν συνέλεγαν οι άνθρωποι τον Χρόνο_x000D_
σε ξύλινα βαρέλια που είχαν μια τρύπα στον πάτο,_x000D_
κι όταν έσμιγαν στο δάσος_x000D_
οι φλέβες τους δεν σχημάτιζαν_x000D_
πεταλούδες στους καρπούς;_x000D_
Και, όταν έθαβαν τα παιδιά τους,_x000D_
δεν έβαφαν μαύρο το χώμα_x000D_
κι έσπαζαν το νερό μες στο πηγάδι_x000D_
για να μην αντανακλά το πρόσωπο του Καβαλάρη;_x000D_
Και, όταν χώριζαν,_x000D_
δεν έριχναν στη θάλασσα_x000D_
τα πήλινα ομοιώματα των αγαπημένων;_x000D_
Και, όταν τους πρόδιδαν οι φίλοι,_x000D_
δεν χαράκωναν την αριστερή παλάμη_x000D_
και πασάλειβαν το μισό τους πρόσωπο με αίμα_x000D_
αφού είχαν χάσει τον άλλο εαυτό;_x000D_
Όλα είναι παλιά κι έχουν συμβεί ξανά._x000D_
Αυτό που εσύ αποκαλείς πόνο_x000D_
είναι μόνο ένα παλιό λαγήνι_x000D_
γεμάτο από στιγμές_x000D_
που συστρέφονται με αγωνία_x000D_
και τρώνε την ουρά τους._x000D_
Γι’ αυτό όταν μου λες πρώτη φορά_x000D_
εγώ ακούω πάλι.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.