Περιγραφή
Είναι λίγο καιρός τώρα_x000D_
που βλέπω τα πάντα κιτρινωπά._x000D_
Το λευκό χαρτί,_x000D_
τον ασβέστη στις αυλές,_x000D_
το άσπρο των ματιών μου στον καθρέφτη,_x000D_
τα μισά πιόνια στο σκάκι,_x000D_
τις φανέλες της Ρεάλ Μαδρίτης,_x000D_
τα στήθη της Αγγλίδας που γνώρισα στο Μπέρμινχαμ,_x000D_
τα μουστάκια του παππού μου που κάπνιζε,_x000D_
τα δάχτυλά του,_x000D_
ακόμα και τα μάγουλά του_x000D_
έτσι όπως κοίταζε με κλειστά τα μάτια_x000D_
τον τρούλο της εκκλησίας που τον κηδέψαμε_x000D_
κι όλο αναρωτιέμαι_x000D_
τι ’ναι αλήθεια και τι ψέματα_x000D_
κι αν έφυγε ποτέ_x000D_
ή αν ζει ανάμεσά μας_x000D_
και λέει ξανά_x000D_
“Νεκταράκο μου”_x000D_
και με παίρνει κούτσα_x000D_
ν’ ανέβουμε την ανηφόρα.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.