Περιγραφή
Κάθε βράδυ, κλείνοντας τα μάτια, η γλυκιά νύχτα παίρνει τις ανθρώπινες σκέψεις, πότε χαρούμενες, πότε λυπητερές και τις αφήνει να χαθούν στο άπειρο, τις κάνει αστέρια λαμπερά, τις μετουσιώνει σε όνειρα. Μα το κάθε πρωινό φέρνει την ευωδιά μιας νέας αρχής, μιας πιο αισιόδοξης μελωδίας για το μέλλον, μιας ελπίδας για ένα νέο ξεκίνημα στα σχέδια της ζωής. Όχι, η ζωή δεν ξημερώνει μόνο με χρώματα χαράς και η ποιήτρια Βασιλική Αξαρλή – Πετράκη το γνωρίζει καλά αυτό. Και η ίδια μέσα από τις λέξεις της πονάει, γελάει, θρηνεί, συμπάσχει… Μα όταν η φύση σου διέπεται από μια απεριόριστη αγάπη για τον κόσμο κι από μια αδιαπραγμάτευτη ηθική στάση ζωής, τότε οι «Δροσοσταλίδες της ροδαυγής» είναι αυτό που όμορφα δηλώνουν. Ένα μέσο για να πει όσα η συνείδησή της επιτάσσει. Άλλωστε, όπως γράφει η ίδια, η ευτυχία είναι απλή, αρκεί να μην πασχίζεις για το άνευ ουσίας ακατόρθωτο…_x000D_
_x000D_
Η ευτυχία είναι απλή _x000D_
_x000D_
Ένα κλωνάρι βασιλικός_x000D_
και δύο ηλιαχτίδες_x000D_
μού φτάνουν για να πω ευχαριστώ_x000D_
στο φως της μέρας. _x000D_
_x000D_
Ένα κατάρτι αψηλό_x000D_
και δύο θαλασσοπούλια_x000D_
αρκούν για ν’ ανοιχτώ στης θάλασσας το κύμα. _x000D_
_x000D_
Λιγοστό θέλω θυμίαμα_x000D_
θερμής προσευχής_x000D_
δυο λόγια και ξεκινώ δυνατή_x000D_
για της ζωής τη στράτα.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.