Περιγραφή
Επιστροφή από την επαρχιακή οδό_x000D_
_x000D_
Είναι αλήθεια·_x000D_
δεν υπάρχει αρκετή ομορφιά στον κόσμο._x000D_
Ξεκινήσαμε αργά._x000D_
Το φως γλιστρά στις άκρες_x000D_
των δαχτύλων με μια ακαριαία κίνηση_x000D_
που την ονομάζεις γελώντας το πέταγμα της σερπαντίνας._x000D_
_x000D_
Η νύχτα στην εξοχή έχει την ποιότητα_x000D_
των πρώτων λεπτών στο σκοτάδι_x000D_
όταν τα μάτια ανοιγοκλείνουν_x000D_
αναμένοντας μια οικειότητα που αναβάλλεται._x000D_
_x000D_
Όταν το φεγγάρι δεν ανατέλλει,_x000D_
γινόμαστε τα φώτα του κινούμενου τοπίου_x000D_
κι αντικρίζουμε τα καύκαλα, τα κελύφη και τα κόκαλα_x000D_
τη στιγμή ακριβώς που θρυμματίζονται κάτω απ’ τη ρόδα._x000D_
_x000D_
Με τέτοιους ήχους αποκοιμιέσαι._x000D_
Η αναπνοή σου στο διπλανό κάθισμα_x000D_
μ’ αγγίζει ανεπαίσθητα εκεί όπου_x000D_
πριν λίγο υπήρχε μόνο υποψία._x000D_
Αναπνέω μαζί σου_x000D_
κι αποφασίζω να οδηγήσω_x000D_
χωρίς σταματημό_x000D_
πέρα απ’ την επαρχιακή οδό_x000D_
με τις σκοτωμένες αλεπούδες_x000D_
και τους άπνοους σκαντζόχοιρους_x000D_
αφημένους στον χρόνο_x000D_
που θέλει το σώμα για να λιώσει._x000D_
Θα εξακολουθήσω να οδηγώ_x000D_
ακόμα κι όταν ο δρόμος τελειώσει· στη θάλασσα
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.