Περιγραφή
Αβάσταχτη χειμερινή σιωπή που σφυροκοπά ξανά τις δεκαετίες μου_x000D_
–ιδού ο άνθρωπος ο υπό του μηδενός αργοναύτης–_x000D_
όπου σταθώ τρέχει, με χαιρετά απ’ τα απέναντι η ανυπαρξία,_x000D_
έπειτα ο ισοδύναμος της καρδιάς μου φόβος,_x000D_
αυτό το μελανόμορφο θηρίο εντός μου,_x000D_
επιχειρεί μικρές βεβηλώσεις, γλεντά, μεθάει, φωνάζει και γελάει,_x000D_
να ξεπετρίσει θέλει τα ιερά θεμέλιά μου λίγο-λίγο.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.