Περιγραφή
Παύση_x000D_
_x000D_
Κι αν ’ρθει η ώρα εκείνη,_x000D_
–απ’ τα θεία–_x000D_
που θα πρέπει, ξέρετε, να αποθάνω,_x000D_
θα συμβιβαστώ σε μια καρέκλα πάνω,_x000D_
καθισμένη,_x000D_
σίγουρα δίπλα στο παραθύρι._x000D_
Κι ύστερα, με τα μάτια του θανάτου,_x000D_
θα αγναντεύω την ακροθαλασσιά,_x000D_
που μόνο αυτό θα μου λείψει,_x000D_
απ’ την ασχήμια αυτή_x000D_
τούτου του κόσμου,_x000D_
που με καταδίκασε η μάνα, έναν χειμώνα._x000D_
Κι όταν πια η ψυχή_x000D_
θα αποχαιρετά αυτό το μπλε της θάλασσας,_x000D_
για να συναντήσει το γαλάζιο εκείνο, του ουρανού,_x000D_
θα έχω έναν λόγο παραπάνω,_x000D_
για να φύγω γρηγορότερα.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.