Περιγραφή
Από την πρώτη στιγμή που άκουσα στίχους του Παναγιώτη Παπαϊωάννου, ένιωσα στην παλλόμενη φωνή του τον χορευτικό εκείνο ρυθμό που διακρίνει την ποιητική πνοή από τα πεζολογήματα._x000D_
Ποίηση βαθιά μυστικιστική, συμπαντικά ερωτική, απολλωνίως διονυσιάζουσα, και προσωκρατικώς ρευστή._x000D_
“Η εποχή των Κυθήρων” λειτουργεί μάλλον ως λιμπρέτο για ένα (άγραφο ακόμα) ορατόριο, δοξαστικό τής Ουρανίας Αφροδίτης, που ο ποιητής την παρουσιάζει ως νεορομαντική μορφή που παραπέμπει ευθέως κι ευκρινώς στην “Φεγγαροντυμένη” του Σολωμού και στη φασματική Μαργαρίτα του Γκαίτε._x000D_
Στίχοι καταιγιστικώς μαιναδικοί, όπως αυτοί που εκστομίζει η Ποθητή ξυπνούν άλλους ρυθμούς που ελάνθαναν έως τώρα στην πανανθρώπινη κυτταρική μνήμη: Ανελέητο όργωμα κορμιών, / Μόρια παλλόμενα σε συντονισμό, / Αλληλομαστίγωμα πνοών και αναπνοών. / Χείλη που καίγονται σε ένωση /Καρδιές άναρχα άρρυθμες / Σε τούτη την αιώνια άνοιξη._x000D_
_x000D_
Η θυελλώδης ορμή ενός καινοφανούς “Sturm und Drang” έρχεται να ανανεώσει την μινυρίζουσα αυτό-ψυχαναλυτική κι αδιεξόδως επαναλαμβανομένη – εν πολλοίς – νεοελληνική ποιητικολογία._x000D_
Υποκλίνομαι ευθαρσώς στον Ποιητή._x000D_
_x000D_
Κωνσταντίνος Μπούρας_x000D_
Κριτικός λογοτεχνίας
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.