Περιγραφή
Όπως ακριβώς στα λέω: _x000D_
Στέκετ’ αντίκρυ στα τραίνα _x000D_
με τα σκέλια ανοιχτά _x000D_
(“Έλα”, λέει) _x000D_
κι ύστερα σαν πέρασαν απέναντι _x000D_
χορεύει μπλουζ και γελάει. _x000D_
Ο έρωτας είν’ ένα βεγγαλικό λέει _x000D_
κι ανάβει τσιγάρο. _x000D_
Φτύνω. _x000D_
Προχωράω σύρριζα στα θέατρα και τα πορνεία _x000D_
τραγουδώντας. _x000D_
Ο έρωτας ειν’ η ζωή μας _x000D_
λέω. _x000D_
_x000D_
“Η μέρα των φωταγωγών” κυκλοφόρησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 από τις εκδόσεις “Ελεύθερος τύπος” σε μια εποχή εντόνου προβληματισμού, πολιτικών και ιδεολογικών ζυμώσεων αλλά και έμπρακτης αμφισβήτησης. _x000D_
_x000D_
Ποιήματα που γράφηκαν αυθόρμητα στον απόηχο διαδηλώσεων και καταλήψεων, ερωτικών ταξιδιών και άσκοπων περιπλανήσεων. Σχεδόν όλα είναι γραμμένα με δανεικό στυλό σε λαδόκολλες ταβερνείων, στο πίσω μέρος από πακέτα τσιγάρων [Δελφοί-φίλτρο], και αποκόμματα εισιτήριων. Πολλά, ακόμα, ξεχαστήκαν σε σπίτια φίλων, σε νυχτερινές μετακομίσεις, και αλλά τα πήρε ένας απότομος αέρας που ακόμα δεν λέει να σταματήσει. _x000D_
_x000D_
Όσα σώθηκαν είναι πάλι εδώ, να μοιραστούν σαν φτωχό αντίδωρο σε όσους ακόμα ομορφαίνουν, σε όσους ακόμα επιμένουν. _x000D_
_x000D_
Τη φωτογραφία του εξώφυλλου μου την είχε τραβήξει ο φίλος Γιώργος Κορδέλας μια στιγμή που ανέβαινα τα σκαλοπάτια στην υπόγεια διάβαση της λεωφόρου Αλεξάνδρας. _x000D_
_x000D_
Γιώργος Δάγλας. Αθήνα, Μάης του ’17._x000D_
_x000D_
Όταν βρέχει _x000D_
και φοβούνται τα σπουργίτια _x000D_
αναστενάζω _x000D_
φεύγω για τη Λάρισα. _x000D_
Όταν βρέχει _x000D_
διαβάζω ανέκδοτα. _x000D_
Φίλοι μου, _x000D_
όταν πιάνει μπόρα _x000D_
σταματάω όλα τα ταξί _x000D_
μπαίνω μέσα και κλαίω. _x000D_
Έρχομαι
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.