Περιγραφή
ΦΩΣ_x000D_
_x000D_
Λαμπροχρυσίζει όμορφα ο ήλιος όταν βγαίνει,_x000D_
ξυπνάει το μάτι σιγαλά που ανοιγοσφαλίζει_x000D_
αν είναι κάποιος νηστικός, μ’ αυτό το φως χορταίνει,_x000D_
γαμπό, ξεπόδυτο, λυτό, πηγαίνοντας πηγαίνει_x000D_
_x000D_
κι έτσι περνά αδιάφορο στο άνθισμα της φύσης_x000D_
του κόσμου η ευφάνταστη, τούτη εδώ, πυξίδα_x000D_
π’ όλα τα άνθια πιο ψηλά πηδούνε να τ’ αγγίξεις,_x000D_
ναι! άλλη αγιότερη και στολιστή δεν είδα·_x000D_
_x000D_
ενόσω γρήγορα περνά, δίνει φιλί στο στόμα_x000D_
σα φουσκαλήθρα του νερού στο πλάτεμα της λίμνης_x000D_
ο κρύφιος έρωτας, πάσα δροσιά στο σώμα_x000D_
που ’χε ξοδέψ’ απλόχερα κι ο γιος της Αφροδίτης._x000D_
_x000D_
Ξεκούραση του λογισμού κι ανάπαψη του κόπου,_x000D_
χυμώντας κάνει πόλεμο στο πρόσωπο τ’ αέρα_x000D_
καθώς τη λίμνη τάραζε, ώρα την ώρα, όπου_x000D_
κείνος περνούσε γρήγορα και προχωρούσε πέρα._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.