Περιγραφή
Η αδυσώπητη πάλη του ποιητή με το ποίημα δίνει την ευκαιρία στον Σταύρο Σταυρόπουλο να προβεί με μια ανασκόπηση της μέχρι τώρα πορείας του, με ένα ποίημα-ποταμό που χωρίζεται σε 22 ενότητες. Γραμμένο σε ρυθμό πυρετώδη – θαρρείς σαν σε ασκήσεις αναπνοής και με εμφανές το στοιχείο της διακειμενικότητας, ο ποιητής αναπολεί, στοχάζεται, συμπεραίνει, αποφαίνεται για την ίδια την λειτουργία της λογοτεχνίας, πότε αγκαλιάζοντας την και πότε αμφισβητώντας τα δομικά υλικά της._x000D_
_x000D_
Το πρόσωπο της λογοτεχνίας φιλοτεχνείται σαν ένα γυναικείο πορτρέτο στο οποίο ο ποιητής απευθύνεται διαρκώς σαν να ζητά εξηγήσεις. Το συναίσθημα αρδεύεται πολλές φορές ανεμπόδιστα, άλλες πάλι φορές συγκρατείται για να αφήσει χώρο στο υπερβατικό και το ανοίκειο. Στο τέλος, το τέλος είναι αναπόφευκτο._x000D_
_x000D_
Αν μπορούσα θα εμφιάλωνα τα μι των ματιών σου_x000D_
Θα τα κόλλαγα πάνω μου σαν ασημένια καρφίτσα_x000D_
Σε κάθε βόλτα στην πόλη_x000D_
Κάθε φορά που το παράλογο φως_x000D_
Αποκτά ονοματεπώνυμο_x000D_
Και δακτυλικά αποτυπώματα_x000D_
Σαν δημόσιο κτίριο_x000D_
Που εγκαταλείφθηκε στις κορδέλες του_x000D_
Σαν ερείπιο ιστορικής σημασίας_x000D_
Σε ακατάλληλη σχέση με την πραγματικότητα_x000D_
Με το όριο ανάμεσα στον άνθρωπο και την εικόνα να μπερδεύεται_x000D_
Να σβήνει σε καθρέφτες γυμνό_x000D_
Να καταστρέφεται από ένα ξύλινο μάρμαρο_x000D_
Με αδιάκριτη διαφθορά στήθους_x000D_
Σε θαλάμους που χάνεται η κουλτούρα του σώματος_x000D_
Ενώ δημοσιεύεσαι_x000D_
Όπως βιβλίο που εκδίδεται_x000D_
Και μετά πεθαίνει_x000D_
_x000D_
Πεθαίνω σαν βιβλίο
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.