Περιγραφή
Η Λ Ι Α Ν Θ Ο Ι_x000D_
_x000D_
Πονάνε οι άνθρωποι_x000D_
Το πιο μεγάλο τους χαμόγελο φορούν για να το κρύψουν_x000D_
Μ’ ένα δεν βαριέσαι, ξεγλιστράνε απ’ τη δυστυχία τους_x000D_
Σαν ηλίανθοι που αναγκαστικά κοιτάζουνε τον ήλιο_x000D_
Με την πρώτη βροχή γέρνουν το κεφάλι_x000D_
Μα ο σπόρος τους γεμάτος_x000D_
Και ντύνονται τα δάκρυα_x000D_
Για κουκούλα σκεπάζονται μια ψεύτικη δύναμη_x000D_
Κι αρνούνται να λυγίσουν_x000D_
Σαν βρέφη ν’ αγκαλιάσουνε τα πόδια τους να κοιμηθούν_x000D_
Να αφήσουν την απογοήτευση να ξεχυθεί στα μάτια_x000D_
Κι ο ήλιος τους ποτέ δεν ανατέλλει γιατί τον κρύβουν_x000D_
Αν δεν δύσεις, πώς θα γεννηθείς ξανά;_x000D_
_x000D_
_x000D_
Κ Α Θ Α Ρ Σ Η_x000D_
_x000D_
Όταν σε φίλο τις μύχιες σκέψεις ακουμπήσεις κι επίκριση δεν_x000D_
λάβεις_x000D_
Σαν εξομολόγηση που κανένας δεν είν’ αγιότερος από τον άλλο_x000D_
Όταν δίχως να σε δουν προσφέρεις κι ας μην έχεις αύριο ούτε κι εσύ._x000D_
Κάθαρση ’ναι μάτια μου στη θάλασσα ν’ αφεθείς_x000D_
Στο κύμα να ξαπλώσεις σαν να γεννήθηκες ξανά_x000D_
Βρέφος αμόλυντο κι άσπιλο που κλαίει γοερά γιατί αυτό ξέρει_x000D_
όταν πονά_x000D_
Το λάθος σου να τ’ αγκαλιάσεις και να σε συγχωρέσεις_x000D_
Σαν να παίρνεις ξανά την πρώτη σου ανάσα_x000D_
Σκέψεις σαν ιστός αράχνης_x000D_
Σκοτάδι ο νους και ψάχνει λίγο φως_x000D_
Όσα όφειλες μα δεν τόλμησες ποτέ_x000D_
Όσα θέλησες μα δικά σου δεν ήταν για να τα κατέχεις_x000D_
Άφεση από άλλους μη ζητείς_x000D_
Ανθρώπους πολλούς, φίλους και μικρούς θεούς_x000D_
Από σένα μόνο που κατάφερες να σ’ αδικείς μαζί με τους πολλούς τους άλλους.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.