Περιγραφή
Ο λεκές ξεπρόβαλλε από τη μασχάλη κι άνοιγε σαν στόμα. Μια βαθυκόκκινη κραυγή που νότιζε_x000D_
το γαριασμένο μπλουζάκι, δώρο για τα γενέθλιά του προκαταβολικά. Την επομένη θα γινόταν_x000D_
δώδεκα χρονών._x000D_
«Του άρεσε να κυκλοφορεί ωραίος», θα πει η αδερφή του στο ρεπόρτερ. Ο κραδασμός_x000D_
από τον πυροβολισμό του ντουφεκιού τον έριξε προς τα πίσω, σπρώχνοντάς τον πάνω στην_x000D_
άκρη του τοιχίου μιας δεξαμενής νερού. […] Το κόκκινο στη μασχάλη άπλωνε, άνοιγε διάπλατα_x000D_
κάτω από τον πορτοκαλογάλαζο ουρανό της Θαυμαστής Πόλης. Το κεφάλι, γερμένο στο πλάι,_x000D_
θα μπορούσε ακόμα και να απολαμβάνει τη θέα, που από εκεί, από την κορυφή του λόφου,_x000D_
ήταν «και γαμώ τις φάσεις», όπως κι εκείνος συνήθιζε να λέει._x000D_
_x000D_
Δεκαέξι καθημερινές ιστορίες από το Ρίο ντε Ζανέιρο, το βουβό (;) εμφανή πολυπρόσωπο ήρωα_x000D_
του βιβλίου. Χωρίς μουλάτες και μπαλαδόρους, δίχως σάμπα και καρναβάλι. Ιστορίες για πολλούς_x000D_
απόκληρους, κάποιους κουτσοβολεμένους, ελάχιστους προνομιούχους. Θέμα η καθημερινότητα: στα_x000D_
ρετιρέ της Κοπακαμπάνα, στη φαβέλα, στο άσυλο, στον δρόμο. Συχνά και ο καθημερινός θάνατος, η_x000D_
δολοφονία, η αυτοκτονία. Φόντο ο βουβός πόνος, η καλυμμένη βία και η διακριτική τρυφερότητα._x000D_
Ιστορίες από την εφημερίδα, την τηλεόραση, την γειτόνισσα. Αληθινές και κοινότοπες, εξωπραγματικές_x000D_
και πικρά ειρωνικές. Σαν τη ζωή την ίδια. Θυμίζουν stand up comedy. Ή μάλλον stand up tragedy!_x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.