Περιγραφή
Η μοίρα της_x000D_
_x000D_
Ίσως η μοίρα αυτής της κόρης_x000D_
που έχασε νωρίς την πλάτη της_x000D_
είναι να κρύβει το στήθος της_x000D_
_x000D_
να σηκώνει αχάραγα τους θεριστές_x000D_
να ταΐζει τους εργάτες_x000D_
να φροντίζει τα νήπια_x000D_
_x000D_
Ίσως η μοίρα μιας πλάτης_x000D_
είναι να στέκεται στον τοίχο_x000D_
_x000D_
Το στέρνο όμως προχωρά_x000D_
και ας μπάζει από παντού_x000D_
_x000D_
Το ίχνος της απώλειας σφραγίζει τα ποιήματα της Μαριαλένας Σπυροπούλου. Αλλά και της αντοχής, της εγκαρτέρησης. Ευάλωτης, κι όμως επίμονης. Σταθερής, αν και διάτρητης. Με στίχους που δοξολογούν και ταυτόχρονα πενθούν το σώμα, ηδυπαθές, ανθηρό, τόπο μυστικιστικής μέθεξης και συνάμα πεδίο φθοράς και κέλυφος ατέλειας, η ποιήτρια μιλά για την απουσία και την έλλειψη που είναι ριζωμένη ακόμα και μέσα στο εμπύρετο άγγιγμα της επιθυμίας, ακόμα και μέσα στην πλησμονή της θυγατρικής ή της μητρικής αγάπης. Αποτυπώνοντας με σπαρακτική ειλικρίνεια το γυναικείο βίωμα, μετουσιώνει τα «θέλω του κόσμου» σε ποιητική τροφή, σε σάρκα της γλώσσας._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.