Περιγραφή
Οι χειραψίες με πονούν·_x000D_
πεντάκορμα φανοστατούν τα δάχτυλα_x000D_
και πάνω στα ροκανίδια του ίσκιου τους_x000D_
μια ύαινα τον ύπνο της χαίρει, χορτάτη_x000D_
της παράκλησης, ψοφίμι και η ίδια._x000D_
_x000D_
Σπόρος δεν πέφτει να ταΐσω όσα πτερόεντα_x000D_
νανούρισμα στα δόντια της έψαλλαν._x000D_
Στις τσέπες θυμάμαι, πουλιά_x000D_
με ξύλινη φωνή· πληρώσαμε τον άνεμο με δαύτα._x000D_
Μας επεστράφη η ηχώ της παραγνώρισης._x000D_
Ρέστα θροΐσματα κι η πλάνη εν τη παλάμη:_x000D_
Το δέντρο κελαηδούσε στο πριόνι του._x000D_
Μήτε χρησμός μήτε αχός μήτε ικεσία._x000D_
[…]_x000D_
_x000D_
Ο πρωτοεμφανιζόμενος Ιωάννης Ζερβός ορίζει, ήδη από το πρώτο του βιβλίο, με απόλυτη σαφήνεια και απρόσμενη ωριμότητα τα εκτενή όρια της ποιητικής του. Έχοντας αφομοιώσει την παράδοση της σύγχρονης μεταπολεμικής ευρωπαϊκής ποίησης, και χωρίς να απαρνείται τις γηγενείς λογοτεχνικές του καταβολές, μας δίνει μία περίπλοκη, πολυφωνική σύνθεση, που κινείται από μία κρυστάλλινη αποστασιοποίηση έως τον έντονο λυρισμό· βλέπει κανείς, από ποίημα σε ποίημα, ύφος και ρυθμό να εναλλάσσονται, πότε οξυνόμενα και επιταχυνόμενα, πότε χαμηλόφωνα και αργά, χωρίς ποτέ όμως να χάνεται ο ενιαίος χαρακτήρας του βιβλίου. Η “Κρίσιμη μάζα” αρθρώνει ένα λόγο πλήρη: “Με τα χέρια θα μιλάμε στο εξής,/ ξηλώνοντας τις γλώσσες των πουλιών/ και πλέκοντας μ’ αυτές γαϊτάνι λάλον· […)”_x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.