ΛΙΩΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Περιγραφή

“Λιωμένος” είναι ο χρόνος που δεν αναπτύσσεται ευθύγραμμα. Αυτός που αρνείται πεισματικά κάθε έννοια κανονικότητας. Αυτονομείται λοιπόν τις νύχτες και ξεχύνεται ρευστός μέσα από τα ρολόγια, στα χέρια μας και στο πάτωμα, αναζητώντας τα βήματα που μας έφεραν κάποτε εδώ. Τότε οι παλιές εικόνες του μυαλού ζωντανεύουν: Λησμονημένα παράπονα, ενοχές, όνειρα αχνά που πέθαναν αξημέρωτα, διαψεύσεις, απωθημένες επιθυμίες-πληγές, οικείες μορφές, ζητούν το δικό τους μερτικό στην αλήθεια μας. Είναι εικόνες σαν σχισμένα πανιά μεσοπέλαγα. Σαν παντιέρες της πιο αποτυχημένης εξέγερσης. Ποιος θα μπορέσει ποτέ να νικήσει τον χρόνο; Η ποίηση είναι το μόνο καταφύγιο: Το χάρτινο βασίλειο των λέξεων._x000D_
_x000D_
Λιωμένος χρόνος_x000D_
_x000D_
I_x000D_
Στάλα τη στάλα στη σιωπή λιωμένος χρόνος_x000D_
με χίλιες δυο μικρές σταγόνες σκόρπια δάκρυα_x000D_
πώς μουρμουρίζει, πώς υφαίνει, πώς ξηλώνει_x000D_
πώς στην καρδιά μου με κεντά κι ύπνο δεν_x000D_
έχω πια._x000D_
Ανάγκη πάντα να βαδίζεις, τραγουδούσε_x000D_
ανάγκη να ξεχνάς και να μη νοιάζεσαι_x000D_
πέτρες κι αγκάθια μυτερά να μη φοβάσαι_x000D_
γκρεμούς που χάσκουν μοναξιά, όνειρα αλλόκοτα._x000D_
Κι εγώ που μήτε ρώτησα πού πάω_x000D_
μήτε τον κάματο μετρούσα, όταν μάτωνα,_x000D_
μπροστά τραβούσα σαν ανύποπτο παιδάκι_x000D_
ακολουθώντας τα πουλιά και τ’ άσπρα σύννεφα._x000D_
Στάλα τη στάλα στη σιωπή λιωμένος χρόνος_x000D_
λιωμένο παγωτό στην πίσω σκάλα μας_x000D_
αχνά γελάκια, κουβεντούλες και πειράγματα_x000D_
κι η μάνα μας σαν ίσκιος να περνάει._x000D_
_x000D_
II_x000D_
Λιωμένος χρόνος να κυλά_x000D_
απ’ τα ρολόγια μου_x000D_
απ’ τις κλεψύδρες σιωπηλά_x000D_
δροσιά στο χώμα_x000D_
πώς πορευτήκαμε στη γη_x000D_
ποιοι τάχα γίναμε_x000D_
πώς μεγαλώνουν τα παιδιά_x000D_
χλωρά κλωνάρια_x000D_
κι η μουσική πάντα βραχνή_x000D_
χορδές που τρίζουνε_x000D_
θρηνολογούν στα τάστα φλέγονται,_x000D_
σπιθίζουν_x000D_
την ώρα που τα φώτα ξελιγώνονται,_x000D_
θολές κηλίδες στη σκηνή,_x000D_
-θα μας αντέξει;-_x000D_
για πόσο ακόμα, κάπου εδώ_x000D_
πότε θα φύγουμε_x000D_
ποιος το «εδώ» ή το «αλλού», τάχα ορίζει;_x000D_
Λιωμένα χρώματα στη γη_x000D_
λευκοί οι πίνακες_x000D_
πρόσωπα τόσο μακρινά ·όλα σαν ψέμα_x000D_
απελπισμένες αγκαλιές, δάχτυλα πήλινα_x000D_
άνοστα κι άχρωμα φιλιά_x000D_
βαθιά στη λήθη._x000D_
_x000D_
ΙΙΙ_x000D_
Λιωμένος χρόνος εί