Περιγραφή
Ο δέκατος τρίτος ουρανός και_x000D_
η χρυσοχοΐα των Αζτέκων_x000D_
Πρελούδιο_x000D_
Δεν ξέρω, αλλά απ’ την κορφή της Παντάνασσας_x000D_
Πάντα γκρεμίζεσαι_x000D_
στις εντός σου χαράδρες και_x000D_
Πάντα_x000D_
όρθιος σηκώνεσαι._x000D_
Το φτερό του Άγγελου_x000D_
να προσέξουμε_x000D_
μη_x000D_
και στο τέλος του φύγει το φτερό_x000D_
από τη Λύπη_x000D_
Και μετά_x000D_
του λείπει_x000D_
Και μετά του_x000D_
Λύπη_x000D_
Ένα Φτερό_x000D_
Αλλά Περισσεύει ένας Άγγελος_x000D_
Ένας Άνθρωπος_x000D_
Ένας Θεός_x000D_
Λύπη._x000D_
Τουλάχιστον μη φοβηθεί_x000D_
ή βαρεθεί ο_x000D_
Άγγελός μας_x000D_
και κατεβάσει την τρομπέτα του._x000D_
Και τότε, ποιος θα μας κρατά το ίσο;_x000D_
Και δεν είναι μόνον αυτό…._x000D_
είναι που κι η Μούσα θ’ αρχίσει να παίζει τη λύρα της_x000D_
με χορδές τ’ άντερά μας_x000D_
κι όμως ∙ εσύ ακόμη την καλείς,_x000D_
γιατί τα βράδια που απαλά χαϊδεύει τα ματόκλαδά σου,_x000D_
εκείνη την αιώνια στιγμή που φυσιούνται_x000D_
ανάμεσα στα στάχυα των Ενυπνίων και_x000D_
τις θημωνιές της Ανατολής,_x000D_
όταν ο Ύπνος κι ο Όνειρος παίζουν_x000D_
την τελευταία τους παρτίδα ακουμπώντας την πλάτη_x000D_
στο μεγάλο δέντρο του Εγκεφάλου, λίγο πριν_x000D_
τινάξει τα κλαδιά του πάνω από τις μαντανίες,_x000D_
σου ψιθυρίζει λέξεις…_x000D_
κι ας σε πονά,_x000D_
ένα αντίδωρο της το οφείλεις:_x000D_
λέξεις δεμένες με ασήμι και χρυσό σε ποίημα – δαχτυλίδι_x000D_
με τον ορίζοντα στο λίθο του_x000D_
και την ουρά του παγωνιού – Φτερό σου στη σφενδόνη._x000D_
Πάει να πει, κι ουρανό να μη σου αφήνουν_x000D_
εσύ θα τον φτιάξεις από εκείνη τη γαλάζια πέτρα_x000D_
που θα σπάσεις σε δεκατρία κομμάτια…_x000D_
κι αυτό έχει σχέση με τη χρυσοχοΐα των Αζτέκων:_x000D_
που θα νικάς δώδεκα χαλασμένους ουρανούς_x000D_
για να φτιάξεις αυτόν που από την αρχή_x000D_
θα τους αρμολογήσει._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.