Περιγραφή
Κανείς δεν µπορούσε να µπει στην επικίνδυνη ζώνη της σχέσης τους. Ο Ορφέας βρέθηκε κοντά της κι αφέθηκε στον παράδεισό της παλεύοντας µε τη δική του κόλαση. Του χάιδευε τα µαλλιά όσο εκείνος έσερνε τα χείλη από τον µώλωπα στο στόµα της, λες και φίλαγε φωτιά. Με ευλαβική προσοχή, µην καεί. _x000D_
_x000D_
«Σ’ αγαπάω, Ορφέα µου…»_x000D_
_x000D_
Όπως την είχε αγκαλιά και τη φιλούσε, σταµάτησε. Ενοχές. _x000D_
_x000D_
«Θέλω να µείνω µόνος». _x000D_
_x000D_
Μετά την απολογία, η αποµόνωση. Να κρυφτεί από τη ζωή τους εξορίζοντας τον εαυτό του στους λαβύρινθους µιας παγιδευµένης µοναξιάς. Λιποτάκτης στο ίδιο του το σκοτάδι, έτρεµε να πατήσει την γκρίζα ζώνη του µυαλού του. _x000D_
_x000D_
Λαβύρινθος φτιαγµένος από µοναξιά, λύπες και φόβο. _x000D_
_x000D_
«Παγίδα είναι το πέρασµα µια µέρα θα χαθείς._x000D_
Πάρε τον µίτο να βρεις την έξοδο». _x000D_
_x000D_
Αν λυγίσει στη δύναµη της αγάπης τους και υποκύψει, έδωσε όρκο στον εαυτό του να ψαλιδίσει τον µίτο µόλις τον αγγίξει. _x000D_
_x000D_
Το σταυροδρόµι όπου το παρελθόν παγιδεύτηκε σε ένα αιώνιο παρόν. Οι δικές σου µνήµες από τι χρώµατα έχουν φτιαχτεί; Κρατάς µίτο ή ψαλίδι; Και τι κρύβεις πίσω από τη δική σου Δεύτερη Πόρτα; _x000D_
_x000D_
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που θέτει στον αναγνώστη το αμείλικτο ερώτημα: Οι δικές σου μνήμες από τι χρώματα έχουν φτιαχτεί;_x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.