ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ

Περιγραφή

Η επαφή _x000D_
_x000D_
Ένα χτύπημα των δακτύλων του ήταν αρκετό _x000D_
κι εξαφανίστηκα ως δι’ απορίας. _x000D_
Τσαλάκωσε ανεπανόρθωτα εμμονές _x000D_
έσχισε όλα τα γραπτά του _x000D_
‒παρά λίγο να σχιστώ κι εγώ στα δύο. _x000D_
Γράφει και πάλι. _x000D_
Σβήνει κείμενα, επικείμενα κι εμένα μάλλον, πότε; _x000D_
Με ανασηκωμένα τα μανίκια στο πουκάμισο _x000D_
λευκό είναι καλοκαίρι _x000D_
το ένα χέρι του σηκώνει ένα βάρος στο στήθος _x000D_
λογοκλόπου έρωτος _x000D_
το άλλο χαϊδεύει μια γνώριμη ματαίωση στο βλέμμα _x000D_
μόλις διαισθάνεται πως κάτι θα του έρθει κατακούτελα _x000D_
με νιώθει ξάφνου σαν ολοκλήρωμα σε απόγνωση _x000D_
στοιχειωδώς φθινόπωρο πια _x000D_
κρυώνει _x000D_
το δίχως άλλο. _x000D_
Επινοεί επιμελώς το σκοτάδι και το ταξίδι μου _x000D_
τη νύχτα ζητά μόνος του να σκεπαστεί σε κάποιον ύπνο _x000D_
ανάμεσα σε τόσες μα πόσο άγνωστες λέξεις. _x000D_
Ξυπνά στον ίδιο πάλι ύπνο του_x000D_
να χτίσει από μαγνητικά υλικά_x000D_
τη θερμοδυναμική του γράμματος_x000D_
με τα ίδια του τα χέρια _x000D_
πριν χαράξει η ημέρα τον μεταφραστικό του στόχο. _x000D_
Φορά μακρυμάνικη την πραγματικότητά του ανάποδα_x000D_
από ύφασμα ελαφρύ σαν χώμα _x000D_
κι ο βυθός που ξεσκεπάζει εκείνη τη στιγμή το φως _x000D_
γράφει λάθη αλάνθαστα. _x000D_
Με προσοχή με αγγίζει _x000D_
σαν γλύπτης που άφησε τα νύχια του άκοπα _x000D_
να μείνουν σημάδια ανεπανόρθωτα _x000D_
επάνω στον πηλό του _x000D_
και ο καιρός περνά με επιεική συγκατάνευση. _x000D_
Κι όμως, πέτυχε. _x000D_
Πέτυχε στην ατέλεια _x000D_
η επαφή μας. _x000D_
Όταν διασχίζει τους δρόμους της πόλης _x000D_
σαν να πολιορκεί τη μοναξιά του _x000D_
με τα μάτια των πολλών ορθάνοιχτα _x000D_
φέρνει μια κάποια αντίσταση _x000D_
την χρίζει καθρέφτη _x000D_
αγκυλωμένος στέκεται μπροστά στο κόκκινο φως _x000D_
που τον ακολουθεί χρόνια τώρα _x000D_
δίπλα στο μέλλον του πλάτη με πλάτη _x000D_
κι ας φέρνει αντίσταση. _x000D_
Φέρνει παίρνει δίνει λόγια _x000D_
στη φωνή που γυρίζει αντιστρόφως _x000D_
γρανάζια στο μυαλό του μέσα κι έξω _x000D_
του κόσμου αόρατα _x000D_
φέρνει κι άλλη αντίσταση. _x000D_
Γιατί είναι μια συνείδηση χωρίς διέξοδο _x000D_
χωρίς αγγελιαφόρο _x000D_
χωρίς ταχυδρόμο. _x000D_
Και πώς να τον ειδοποιήσω _x000D_
τώρα που είναι αργά _x000D_
τώρα που νομίζει ότι όλα τελείωσαν _x000D_
τώρα που έγινε απολίθωμα τύψης _x000D_
ότι μπορεί ακόμα να (μην) ελπίζει; _x000D_
Μ