Περιγραφή
Καθημερινώς και αξημέρωτα ζητώ την άδεια από την αγελάδα της έμπνευσης ν’ αρμέξω λέξεις._x000D_
Μου το επιτρέπει σπάνια και μόνο εφόσον έχει αφεθεί νωρίτερα να βοσκήσει στα λιβάδια των εμπειριών._x000D_
Κατόπιν παίρνω προσεκτικά την καρδάρα πριν την κλοτσήσει το ζωντανό και χυθούν οι λέξεις μπερδεμένες στις σελίδες._x000D_
Δεν θα το άντεχα με τίποτα να με χρεώσουν στους σουρεαλιστές ενώ ανήκω στους λυρικούς της κοινωνικής ποίησης και, πιο συγκεκριμένα, στους ποιητές της ήττας._x000D_
Στη συνέχεια μουντζώνομαι διπάλαμα εκφράζοντας το «ώρσε, σαρδανάπαλε, που θες ν’ ασχοληθείς και με την ποίηση», κι αφού παίρνω την τσάπα μου, ξεκινώ να σπάζω μπλάνες και κουμούλια καβγαδίζοντας δυνατά με χώματα και χόρτα._x000D_
Κάθε λίγο και λιγάκι ανοίγω λάκκους βαθιούς και θάβω ελπίδες, προσδοκίες και λοιπά δολώματα επίτευξης ανούσιων επιτυχιών._x000D_
Βάζω και πέτρες από πάνω μην τυχόν και δω την άνοιξη να φυτρώνουν τίποτα ιδέες και στόχοι, καλέσματα παλιών παθών._x000D_
Εδώ στη γούβα του βουνού θα μείνω προσπαθώντας να καταλάβω γιατί είναι οι σφήκες μονίμως θυμωμένες._x000D_
Αυτά, merci και ένα au revoir αφήνω εκτεθειμένο στο κρύο του χειμώνα. Αν επιβιώσει, έχει καλώς._x000D_
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.