Περιγραφή
Τα δέντρα εγκατέλειψαν την ακινησία _x000D_
από περιέργεια_x000D_
έγιναν πονηρές σκιές_x000D_
τα βήματά σου ακολουθούν_x000D_
σε κατασκοπεύουν_x000D_
Με μάτια νεράιδας_x000D_
σε κοιτάζουν_x000D_
βλέπουν μια ξύλινη βέργα _x000D_
καρφωμένη_x000D_
ψηλά στον ουρανό_x000D_
_x000D_
Πόσο δύσκολο είναι να μην _x000D_
παρατηρείς πια_x000D_
με κριτική διάθεση_x000D_
τον ψεύτη εαυτό;_x000D_
Πότε θα πάψει πια_x000D_
ο κριτικός εαυτός_x000D_
τον άτακτο πολλαπλασιασμό του;_x000D_
Τη συνήθεια να φορά_x000D_
στολές παραλλαγής;_x000D_
_x000D_
Μόνο εσύ_x000D_
και οι δενδρόβιες σαύρες _x000D_
κρεμασμένες από κλαδί αναρρίχησης_x000D_
_x000D_
Μόλις αντιληφθείς ότι ήταν_x000D_
ο αιωρούμενος πήχης της ζωής σου_x000D_
μια ψιλή φωνούλα θα σου πει_x000D_
πως δεν κάνουνε μονόζυγο_x000D_
στη μύτη του Πινόκιο_x000D_
_x000D_
*_x000D_
_x000D_
Σ’ έναν πυθμένα ωκεάνιο_x000D_
αντηχεί μιας φάλαινας μοναχικής_x000D_
το παράξενο υψίσυχνο τραγούδι_x000D_
Για το καλό παιδί_x000D_
που πάσχει κι ανησυχεί_x000D_
μήπως ο κόσμος του ξεβιδωθεί_x000D_
κι από τον άξονα εκπέσει_x000D_
Γιατί τότε_x000D_
ένα πελώριο ποδάρι θα τον πλησιάσει _x000D_
την πύρινη σφαίρα θα κλωτσήσει _x000D_
βάζοντας γκολ θεαματικά αιφνιδιαστικό _x000D_
σε δίχτυα χρεοκοπημένων ουρανών_x000D_
_x000D_
*_x000D_
Πινόκιο φίλε μου ακριβέ _x000D_
Μόνο σε σένα θα εξομολογηθώ_x000D_
της ζωής μας την μόνη εξίσωση:_x000D_
_x000D_
Ξύλινο ψέμα τορνευτό _x000D_
είναι η αλήθεια
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.