Περιγραφή
ΕΝΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ_x000D_
_x000D_
Σβήνουν οι άνθρωποι_x000D_
Σαν τις σκιές_x000D_
Χαράματα στα πεζοδρόμια._x000D_
_x000D_
Ξένοι με ξένων σιωπή_x000D_
Να τους βαστάει το χέρι στο φευγιό._x000D_
_x000D_
Κι όσοι θυμούνται_x000D_
Ρίχνουν το βλέμμα στο κενό για λίγο_x000D_
Κι έπειτα ξεχνούν._x000D_
Είναι το σύνηθες_x000D_
Γιατί αλλιώς δεν έχει άλλο μέλλον_x000D_
Μήτε παρόν αυθύπαρκτο και βιωμένο από κοινού_x000D_
Κι ως είναι φυσικό_x000D_
Όσο φυτεύεις παρελθόν κι αυτό θεριεύει_x000D_
Θερίζεις χάπια ή οινόπνευμα_x000D_
Ή όποια άλλη τρέλα είναι συμβατή_x000D_
Για να σταθεί και να ριζώσει ο νους._x000D_
_x000D_
Μα δεν κρατούν τα γόνατα_x000D_
Και τα τραγούδια και τα ποιήματα_x000D_
Και θέλει κι άλλο λίγο ακόμα_x000D_
Κι όλοι μας ξέρουμε_x000D_
Η ιστορία αυτή πού καταλήγει.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.