ΟΜΗΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Περιγραφή

«Η ζωή, η ζωή μας, άμα θελήσουμε να τη διηγηθούμε, μπορεί να γραφτεί με πολλούς τρόπους, που δυο ακριανοί είναι είτε να καταγράψεις με λεπτομέρειες, όμως ψυχρά, τα γεγονότα και ν’ αφήσεις τον άλλον να διαισθανθεί την ψυχική περιπέτεια που κρύβεται μέσα στο παγωμένο κείμενο, είτε να καταφύγεις στην ποίηση, όπως εγώ, που μέσα της νιώθω να κολυμπώ σε γνώριμα νερά κι αγαπημένα, ακόμα κι αν είναι ταραγμένα.» Έτσι προλογίζει ο Βασίλης Μπουκουβάλας το βιβλίο του όπου μελετά, μεταφράζει, σχολιάζει διαλεγμένα κομμάτια από τον Όμηρο κ.ά. Ξεκλειδώνει αθόρυβα και τρυφερά τη μεγάλη πύλη και προσκαλεί τον σύγχρονο αναγνώστη σε μια γη άγνωστη, πλούσια επαγγελτική. _x000D_
Τότε ο Τελαμώνιος Αίας σημάδεψε τ’ άγόρι τού Ανθεμίωνα,_x000D_
τον παρθένο βλαστό στο άνθισμά του, τον Σιμοείσιο, που η μάνα του, χρόνια αλλοτινά, _x000D_
τον γέννησε στις όχθες του Σιμόεντα, όταν από την Ίδη κίνησε,_x000D_
ακολουθώντας τους γονιούς της, τα πρόβατά τους να βοσκήσουν•_x000D_
έτσι τον βγάλαν Σιμοείσιο• όμως δεν πρόλαβε ν’ ανταποδώσει_x000D_
τη φροντίδα του για τους γονιούς που αγαπούσε, αφού υφάνθηκε_x000D_
η ζωή του λιγοστή, και του ’λαχε να υποταχθεί στο δόρυ της ορμής του Αίαντα._x000D_
Μόλις στην πρώτη βρέθηκε γραμμή, στο στήθος τον σημάδεψε,_x000D_
στη ρόδινη θηλή δεξιά• και πέρασε το χάλκινο κοντάρι_x000D_
βγαίνοντας πίσω απ’ το φτερό• σωριάστηκε στη σκόνη σαν τη λεύκα_x000D_
που φύτρωσε σ’ απλόχωρο λιβάδι και λούζεται σε καταπράσινα νερά,_x000D_
απαλή, στεφανωμένη τους κλώνους της κορφής της. _x000D_
«Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο βγήκε αυτές τις μέρες από τις εκδόσεις Το Ροδακιό με μεταφράσεις μερικών ομηρικών αποσπασμάτων από τον Βασίλη Μπουκουβάλα. Εξαιρετικής αισθητικής. Το εγχείρημα είναι ειλικρινές. Από τη μια είναι μεν θραυσματικό, από την άλλη έχει μια ταπεινότητα και γλωσσική ευαισθησία που συγκινεί. Παραθέτω λίγους στίχους (κυριολεκτικά αιώνιους, φτιαγμένους από πέτρα και φως) που περιγράφουν πώς έχασε τη ζωή του στη μάχη ένα όμορφο αγόρι πάνω στην ακμή του, ο Σιμοείσιος [Ραψωδία Δ, 473-484]. Σε αυτή την ακατάστατη εποχή που ζω, λίγοι στίχοι με βοηθάνε να επιπ