Περιγραφή
ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ_x000D_
_x000D_
Δεν έπρεπε να απογοητευθώ απ’ τη Μόνα Λίζα._x000D_
Είναι γυναίκα πονηρή· ξέρει τι κάνει._x000D_
_x000D_
Ένα βράδυ ψαλίδισα το περίγραμμά της_x000D_
και την απάλλαξα μονομιάς από_x000D_
το λαδοπράσινο τοπίο που πρόσβαλλε_x000D_
την ευφυΐα της._x000D_
Εν συνεχεία τεμάχισα το πρόσωπο, τα χέρια_x000D_
το λαιμό της_x000D_
σε οριζόντιες λωρίδες,_x000D_
τις κόλλησα με UHU σε χρωματιστό χαρτόνι_x000D_
της αρεσκείας μου,_x000D_
αφήνοντας μεγάλα μεσοδιαστήματα_x000D_
εις τρόπον ώστε να επιμηκυνθεί η θεία μορφή_x000D_
σε σχήμα μεταφυσικό._x000D_
_x000D_
Τώρα η Τζοκόντα μου θυμίζει τζίνι_x000D_
που μόλις βγήκε απ’ το λυχνάρι._x000D_
Κάθε φορά που την κοιτώ,_x000D_
“Καλά κατάλαβες”, μου λέει,_x000D_
“χαμογελάω”.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.