Περιγραφή
«Θέλω, μὰ δὲν ἔχω φτερά, δὲν ἔχω κλαπατάρια καὶ τυραννιέμαι καὶ πονῶ καὶ σβιέμαι νύχτα-μέρα»._x000D_
Μα από πού μου ήρθε ο στίχος αυτός; Έρχεται και παρέρχεται μέσα μου. Μαζί κι άλλοι στίχοι από διάφορα ποιήματα, σαν ν’ ανασύρονται σιγά σιγά από ναυάγιο. Μα τι πανίσχυρο πράγμα το μυαλό! Να φταίει η δύναμη της συνήθειας; Πως κάθε τι το συνέδεα και μ’ έναν στίχο; Τι καλά που δεν έχω πάθει αμνησία! Να φταίει η ίδια η δύναμη της ζωής; Όχι. Ξέρω καλά –μόνον εγώ το ξέρω– πως για το ότι ζω ακόμα, ευθύνεται η Ελένη μου. Έχει γονατίσει πάνω στο σχοινί και με κρατά με τα μακριά της χέρια ώστε να μην πέσω. Πάση θυσία! Σπαράζει απ’ τους πόνους η μέση της, κόβονται τα γόνατά της, ματώνουν οι παλάμες της, αλλά εκεί… επιμένει. Κράτα με δυνατά με τις χερούκλες σου, Ελένη μου. Κράτα με δυνατά!
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.